zondag 14 december 2014

Getroffen

Na een lange dag in de buitenlucht zijn we met de auto onderweg naar huis. Mijn twee baasjes zitten voorin en ik lig achterin heerlijk in mijn mand te doezelen. De warmte van de kachel ligt als een deken over me heen. Wanneer we straks weer thuis zijn, krijg ik lekker te eten en daarna ga ik zo dicht mogelijk bij de houtkachel liggen. Wat kan een hond zich nog meer wensen?

Plotseling hoor ik mijn baasjes praten. Ze hebben het over een auto die ze in de verte midden op de weg zien staan. De auto staat stil en dat vinden mijn baasjes vreemd. Ze vragen zich af wat er aan de hand is. Mijn baasjes minderen vaart, naderen de andere auto en zien dan ineens hoe deze er vol gas vandoor gaat. Dan zien ze half op de weg iets liggen. Een dier, hoor ik ze zeggen. En even later, een hond. Mijn belangstelling is gewekt. Ik ga er even goed voor zitten om alles te kunnen zien. Wanneer onze auto stil staat, begint de hond enthousiast met zijn staart te kwispelen. Maar hij staat niet op en dat is vreemd.


Zodra mijn baasjes uitstappen, komt de hond toch overeind. Hij kan echter amper staan en loopt met zowel een van zijn voor- als een van zijn achterpoten mank. En dan bedoel ik niet een beetje mank zoals ik, maar echt mank. Nadat de hond naar mijn baasje is gestrompeld, zakt hij midden op de weg in elkaar. Hij begint te rillen en voelt - dat hoor ik mijn baasje met een verontruste stem zeggen - ijskoud aan.

 
Terwijl een van mijn baasjes onze auto in de zijweg zet, tilt de andere de hond daarnaartoe en legt deze daar op haar jas neer. Dan inspecteren mijn baasjes de halsband van de hond. Daaraan zit een peil. Het is dus een jachthond, maar op zijn halsband ontbreekt van het telefoonnummer van zijn eigenaar elk spoor. Ik hoor mijn baasjes zich verontwaardigd hardop afvragen hoe iemand zo onnadenkend kan zijn om zijn jachthond hier - vele kilometers van de dichtstbijzijnde bebouwing verwijderd - los te laten zonder deze elementaire voorzorgsmaatregel in acht te nemen. Nu zitten ze hier met een mogelijk aangereden hond zonder dat ze de eigenaar daarvan kunnen waarschuwen.
 
Wat te doen? Mijn baasjes redeneren dat de eigenaar van de hond in elk geval in de buurt moet zijn. En dat die omdat hij op het peil kan zien dat de hond in de buurt van een weg is en zichzelf niet meer verplaatst snel poolshoogte zal komen nemen. Zijn hond zou namelijk wel eens een - in dit afgelegen en verlaten gebied niet ondenkbeeldig - probleem met wolven kunnen hebben of aangereden kunnen zijn. Maar nee, ruim een half uur later is er nog niemand opgedoken om zich over de hond te ontfermen.
 
Maar dan - net als een van mijn baasjes op het punt staat om de politie te bellen - horen we vanuit de zijweg het geluid van een auto. Zou de eigenaar van de hond er dan toch misschien aankomen? Nee, het is een oudere man die vlak voordat de meren echt zullen dichtvriezen nog een laatste keer is wezen vissen. Hij herkent de hond echter wel. Die is volgens hem van een politieagent(!) die net als hij in een dorp 15 kilometer verderop woont. De man pakt zijn mobieltje en begint te bellen. Uit flarden van het gesprek dat volgt, wordt het volgende duidelijk. Nee, de politieagent was zelf niet aan het jagen geweest. Hij had zijn hond aan iemand anders uitgeleend. Die was de hond 'kwijtgeraakt' en vervolgens naar huis gegaan. Ze waren ervan uitgegaan dat het allemaal wel goed zou komen. Nou, de hond was terecht. Prima toch?
 
Het einde van het liedje is dat de oudere man de hond achter in zijn auto legt om hem mee naar 'huis' te nemen. En ook wij zetten onze thuisreis voort. Terwijl ik weer langzaam begin in te dommelen, hoor ik mijn baasjes zichzelf nog meerdere malen afvragen hoe mensen toch zo onverantwoord en onbetrokken met hun dieren kunnen omgaan. En ik, ik besef maar weer eens al te goed hoe ik het met míjn baasjes heb getroffen.

4 opmerkingen:

  1. Ergens geloof ik dat verhaal van die politieman niet; kwijtgeraakt? als hij zo'n track ding om heeft, kun je hem toch zoeken? Of misschien was hij wel uit die auto gezet, want wat heb je aan een manke jachthond, nietwaar? Ik heb ooit begrepen dat die jagers in Noorwegen honden toch vooral als gebruiksvoorwerp zien (de goede daargelaten...) Maar misschien moet ik niet direct het slechtste van een mens denken....
    Groet, Suzanne (Amani Matsi op smoelenboek :-) )

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hai Suzanne,

      Tja... hoe je ook wend of keert, het blijft inderdaad een vreemd verhaal. Feit is wel dat het bereik van zo'n peil slechts enkele kilometers is en dat een jachthond wel degelijk 'buiten bereik' kan raken. Dit laat onverlet dat je dan natuurlijk wel je uiterste best kunt, nee moet doen om hem terug te vinden. We denken niet dat de hond uit 'die' auto was gezet om van hem af te komen. Dan hadden ze zijn peil wel afgedaan, want die dingen zijn behoorlijk aan de prijs. Bovendien was de hond door en door koud, dus vertoefde hij al langere tijd in de buitenlucht. Aangereden? Geblesseerd geraakt? Geen idee. Voor zover we konden beoordelen had hij geen botbreuken of ernstig inwendig letsel. We hopen dat de hond het goed maakt. Zijn eigenaar en degene die de hond had geleend, krijgen van ons een diepe onvoldoende.

      Met hartelijke groet uit het Hoge Noorden, Ben & Nicôle

      Verwijderen
  2. Ik kan alleen maar hopen dat deze hond geen kogel door zijn hoofd heeft gekregen. Ik hoor het hier wel vaker, als een jachthond geen dienst meer kan doen, vaak na een jaar of acht, wordt hij, na al zijn jaren trouwe dienst, gewoon door z'n kop geschoten. Oh ja, we wonen hier zo fijn, maar zulke dingen wennen voor ons nooit!
    Groetjes van Gonny

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hai Gonny,

      Uiteraard hopen we hetzelfde. Aangezien de hond geen botbreuken of zwaar inwendig letsel leek te hebben - dan hadden we namelijk direct contact met een dierenarts opgenomen - achten we de kans dat hij nog onder ons is reëel aanwezig. Helaas komt hetgeen je schrijft inderdaad voor en ook voor ons zal zoiets nooit wennen. We moeten echter wel beseffen dat niet alle Zweedse jachthonden slecht worden behandeld. Er zijn genoeg jagers die wel een goede band met hun hond hebben en goed voor hem zorgen. En ja, goede dingen en slechte dingen (of voor- en nadelen zo je wilt) gaan altijd met elkaar hand in hand. Zweden is een mooi land, maar het is - uiteraard - geen paradijs.

      Met hartelijke groet, Ben & Nicôle

      Verwijderen

Bedankt voor het lezen van onze blog.

Je kunt hier een reactie achterlaten. Alles reacties zullen worden gelezen en, indien nodig, beantwoord. We stellen het op prijs als je je naam achterlaat, per slot van rekening zijn ook wij niet 'anoniem'. Reclame en off-topic reacties zullen niet worden geplaatst. Gebruik voor persoonlijke berichten het e-mailadres op de contactpagina.

Je reactie verschijnt niet direct op de blog. Deze wordt pas geplaatst nadat wij deze hebben gelezen.

Nogmaals bedankt en... vergeet niet van elke dag te genieten!