dinsdag 22 april 2014

Voorbij gevlogen!

Wat is de tijd voorbij gevlogen! En wat is er - al zou je dat uit de stilte op onze blog niet opmaken - de laatste tijd veel gebeurd. Ik ga er even met grote stappen doorheen. Op vrijdag 11 april ging ik met het vliegtuig op en neer naar Stockholm om bij de Nederlandse ambassade een nieuw paspoort aan te vragen. De reis verliep voorspoedig en los van de schrik over de kosten van het nieuwe paspoort - meer dan het dubbele van wat Nicôle anderhalf jaar geleden moest betalen - verliepen ook de formaliteiten zonder problemen. Ook is het wel even aardig om te vermelden dat ik op de ambassade netjes en allervriendelijkst werd geholpen, een dikke pluim voor de dame en de heer achter de balie!
 
 
Weer terug in Värmland - heerlijk die rust in vergelijking met de drukte van de grote stad - bleek Koning Winter er definitief vandoor te zijn gegaan. Het werd alsmaar warmer en de lente barstte in alle hevigheid los. In rap tempo kwamen de verschillende soorten trekvogels terug. Gisteren zagen we de eerste kwikstaarten en de enige bekenden die nu nog ontbreken zijn de zwaluwen en de koekoeken. Lang zal dat waarschijnlijk niet meer duren.
 
 
Met de komst van de warmte stak ook de blåsippa - het leverbloempje - zijn kop weer boven de grond. Na het klein hoefblad is dat de eerste voorjaarsbloeier die zich hier laat zien. Enkele dagen later volgde de vitsippa - de bosanemoon - die inmiddels in grote hoeveelheden in het bos en de wegkanten bloeit.
 
 
Het zal voor zich spreken dat we de laatste dagen veel tijd in de buitenlucht hebben doorgebracht. Genietend van het mooie lenteweer en al het prachtigs dat de dierenwereld ons voorschotelt. Zoals de vogels met hun prachtige gezang, de eekhoorn die al zijn schuchterheid heeft laten varen en de laatste van onze wintergasten die inmiddels de bast van hun gewei beginnen te verliezen. Schitterende dingen die we voor geen goud zouden willen missen.
 
 
Ook zijn we hard aan het werk geweest en langzaam maar zeker beginnen enkele dingen die we sinds het begin van dit jaar onderhanden hebben hun voltooiing te naderen. Daaronder 'bijgeschaafde' versies van onze eerste twee boeken - Naar de Noorderzon en In het Hoge Noorden - die voor de zomer zullen verschijnen. En een heel nieuw boek - deel 4 van ons emigratieverhaal - dat binnenkort het levenslicht zal zien. Dat laatste boek is op de lay-out en de laatste redactieslag na helemaal klaar. Binnenkort meer over dit nieuwe boek en de twee boeken die in een nieuw jasje worden gestoken.
 
Ten slotte hebben ook de eerste kijktoeristen - sorry dat we jullie zo noemen - zich alweer aangediend. Dat is een fenomeen waar we tot op heden op onze blog niet veel aandacht aan hebben besteed. Maar dat gaat veranderen, dus ook daarover binnenkort meer!

vrijdag 18 april 2014

Fijne paasdagen!

We wensen al onze lezers hele fijne en gezellige paasdagen toe!


Vanuit het Hoge Noorden
Ben, Nicôle & Jeanny

woensdag 9 april 2014

Eindelijk

In tegenstelling tot zo'n beetje al onze voorgaande winters in Zweden hebben we de afgelopen winter geen enkele eekhoorn gezien. We vonden dat opmerkelijk en misten de aanwezigheid van deze grappige diertjes zeer. Gelukkig is er nu eindelijk eentje opgedoken. Eerst zagen we hem bij een van de vogelvoederplaatsen rondscharrelen, ongetwijfeld op zoek naar een lekker maaltje zonnebloempitten.


En later zagen we hem aan de rand van het erf op een tak van een grote spar zitten. Hopelijk komt het diertje vaker terug.

maandag 7 april 2014

Orde op zaken

Twee weken lang hebben we van het mooist denkbare weer mogen genieten. Veel zon, aangename temperaturen en geen enkele neerslag van betekenis. We hebben daar goed gebruik van gemaakt. We pakten enkele buitenklussen aan en begonnen met een grote voorjaarsschoonmaak van huis, schuur en tuin. Tussen de middag lunchten we steevast op een beschutte zonnige plek voor de oude stuga. En dan niet even vlug tussendoor, maar er rustig de tijd voor nemend zoals het eigenlijk hoort. Heerlijk!
 
Het mooie weer had ook een keerzijde. Alles in de natuur droogde zover uit dat de voorjaarsgroei maar slecht op gang kon komen. Ook de relatieve luchtvochtigheid was erg laag. De afgelopen week gaf onze meter af en toe zelfs minder dan 45% aan. Prima om de schuur en de zolder van de oude stuga eens goed te laten doorluchten. En uitstekend om het pas gekloofde brandhout te laten drogen. Het volume van de stapel slonk in een kleine week tijd net zoveel als het anders in een tot twee maanden doet. Maar - zoals al gezegd - minder goed voor de natuur. En voor onszelf, want ook wij moesten veel meer drinken dan normaal om het vocht dat we ongemerkt verloren weer aan te vullen.
 
Maar goed, inmiddels stelt Moeder Natuur weer orde op zaken. Sinds gisteravond laat regent het gestaag en volgens de weersverwachting kunnen we ook de rest van de week nog wel wat neerslag verwachten. Goed voor de natuur en een uitgelezen gelegenheid voor ons om wat bureauwerk te verrichten zoals het doen van onze belastingaangiftes over het afgelopen jaar.

zondag 6 april 2014

Verleiding

Inmiddels is ook onze buitenkeuken weer onder de sneeuw vandaan gekomen. En ondanks het feit dat deze nog heel de dag in de schaduw ligt, is de verleiding om hem voorzichtig op te warmen en in gebruik te nemen groot. Zo groot zelfs dat we haar niet kunnen weerstaan.


Na enkele uren sudderen, smaakt het heerlijk. En naar meer...

zaterdag 5 april 2014

Wat zie ik nu?

Wat zie ik nu? Eindelijk gaan we weer eens met water aan de slag. Het is namelijk hoog tijd dat de auto van een dikke laag modder en stof wordt ontdaan. Volgens mijn baasje is het nog te vroeg in het jaar om de tuinslang aan te sluiten, maar met flink wat emmers water gaat het ook prima.


Eerst spoelen we de auto goed af. Ik let op dat er geen plekje wordt overgeslagen.


Daarna is het tijd om met de spons aan de slag te gaan. Maar eerst mag ik even met het water spelen, voordat het wasmiddel er in gaat natuurlijk.


Tja, en als het spelletje voorbij is, ga ik er zoals het een goede hond betaamt nog even met de spons vandoor. Heel even maar hoor en daarna mag mijn baasje aan de slag.

vrijdag 4 april 2014

Ondergronds

Toen enkele dagen geleden de sneeuw achter de oude stuga helemaal was weggesmolten, kwam er een fraai kunstwerk tevoorschijn: het gangenstelsel van een woelmuis. Kennelijk vond een van de onder ons houthok wonende woelmuizen het de afgelopen maanden onder de sneeuw te koud en is hij daarom 'ondergronds' gegaan. Met onderstaande verrassing als gevolg.

maandag 31 maart 2014

Lenteballen

Nu de sneeuw begint te verdwijnen, duiken er overal in het bos gekleurde ballen op. De afgelopen dagen heb ik er al vijf mee naar huis genomen. Samen met de bal die ik daar nog had, staat het totaal van mijn verzameling nu op zes. En dat komt goed uit, want ik ben er dol op om met mijn baasje spelletjes met een bal te doen. Daarom neem ik er wanneer we een stukje in het bos gaan lopen vaak eentje mee. Het gebeurt echter wel eens dat we onderweg iets tegenkomen dat mijn aandacht trekt. Dan laat ik de bal vallen en blijft die in het bos achter. Erg is dat niet, want dan neem ik hem de volgende keer dat we voorbij komen gewoon weer mee. Dat gaat altijd goed, behalve als het in de winter begint te sneeuwen. Dan verdwijnen de ballen die nog in het bos liggen onder een dikke laag sneeuw om daar pas aan het einde van de winter weer onder vandaan te komen. Dat is voor mij het teken dat de lente begint en dat is dus nu gebeurd!

zaterdag 29 maart 2014

Vlinders!

Het houdt niet op. Nu fladderen de eerste vlinders in het rond. Naast de gehakkelde aurelia die we op onderstaande foto vingen, zagen we vandaag ook enkele mooie citroenvlinders vliegen. Het maakt ons blij en triest tegelijk. Blij omdat ook dit weer een teken van het voorjaar is. En triest omdat deze vlinders geen lang leven beschoren zal zijn. Na de winter te hebben overleefd, kunnen ze niet meer doen dan fladderen totdat ze er letterlijk dood bij neervallen. In de natuur is er namelijk absoluut nog geen voedsel voor hen te vinden. Daarvoor is het nog veel te vroeg.

vrijdag 28 maart 2014

Nog meer lentesignalen

Wanneer ik over de beek heen stap, fladdert er met een hoop kabaal rechts van me een vogel weg. Het is een middelgroot exemplaar, bruinachtig met lange poten en een lange snavel. Onmiskenbaar een houtsnip dus. Niet veel later fladdert er ook in de buurt van de bosrand een houtsnip voor mijn voeten op. Die zijn dus ook weer terug van weggeweest. Nu maakt één houtsnip nog geen lente, maar hoe zit het dan met twee?
 
Later lees ik in de krant dat in de buurt van Vansbro - iets verder naar het noorden in buurprovincie Dalarna - de eerste kraanvogels zijn gezien. En dat is - alhoewel vroeger dan normaal - wederom een lenteteken waar we niet omheen kunnen.
 
En dan de temperatuur. Die steeg voor de tweede dag op rij tot boven de tien graden, in de schaduw welteverstaan. In de zon was het beduidend warmer, we hadden zelfs heel even geen jas meer nodig. Het lijkt dus een goede dag om onze mutsen en handschoenen in de la op te bergen. En om onze winterlaarzen na enkele maanden trouwe dienst in de kast te zetten. Vanaf vandaag gaan we weer op schoenen door het leven en dát is het meest ultieme lentesignaal dat er is!