Eerste indrukken

Met oorverdovend lawaai komen de trikes de hoek om rijden. Het zijn er vier in totaal en ze stoppen precies bij ons pension voor de deur. Eén voor één rijden ze achteruit de parkeerplaats op. "Misschien moeten ze alleen maar omdraaien", zegt Nicôle tegen me. Maar nee, de motoren van de driewielers worden uitgezet en de in stoere leren pakken gehulde berijders klauteren van hun machines af. Dan loopt de aanvoerder van het stel naar de voordeur toe en even later weten we dat de motormuizen vannacht de kamers naast ons zullen bevolken. Zowel bij Nicôle als bij mij schiet de volgende gedachte door het hoofd: nu is het gedaan met de rust.

 

Niets is echter minder waar. De van redelijk wat overtollige kilo's voorziene trike berijders zijn veel beleefder en rustiger dan de meeste andere pensiongenoten die we tijdens onze vele verblijven in Oostenrijk hebben meegemaakt. Eén van hen krijgt van de rest zelfs een reprimande wanneer hij 's avonds op de gang nog iets probeert te fluisteren. Sst, stil moet het zijn! Tja, eerste indrukken kunnen soms behoorlijk bedriegen.

Hooikoorts

Ik was het eigenlijk helemaal vergeten, maar ik ben hooikoorts patiënt. Toen we nog in Nederland woonden, had ik elk jaar maandenlang behoorlijk last van deze aandoening. En ook tijdens onze vakanties naar Oostenrijk werd ik geplaagd door deze kwaal. Na onze emigratie naar Zweden heb ik er echter nauwelijks meer problemen mee gehad. Slechts af en toe heb ik last van 'brandende' ogen. Maar zeker niet zo erg als vroeger en bovendien gaat dat dan altijd weer heel snel over.

 

Zoals ik al schreef was ik mijn overgevoeligheid voor pollen dus helemaal vergeten. Totdat we aan onze reis naar Oostenrijk begonnen. Al in het zuiden van Zweden kreeg ik op ouderwets heftige manier last van de verschijnselen waarmee deze aandoening gepaard gaat. En geloof me, dat was geen pretje. Ook in Duitsland werd ik behoorlijk geplaagd. Nu we in Oostenrijk in de bergen zitten, gaat het iets beter. Maar ook hier voel ik me door de hooikoorts af en toe knap beroerd. Zo is deze reis ook op een onverwachte manier een confrontatie met het verleden. Maar dan één die ik liever niet had meegemaakt.

Gesloten deuren

Omdat Ben de wandeling van gisteren nog aardig in de benen voelt, is het vandaag mijn beurt voor een grotere wandeltocht. Ik besluit om vanuit Filzmoos naar de Sulzenalm te lopen, die - enkele reis - twee uur duurt volgens de routeborden. Allereerst passeer ik de Rettensteinhütte met op de achtergrond de Rettenstein, ook wel Rötelstein genaamd.

Tijdens een plaspauze in het bos kom ik dit fraaie bloempje tegen, waarvan ik helaas de naam niet ken maar die ik in Zweden nooit heb gezien.

Wanneer ik bijna bij de Sulzenalm ben krijg ik deze fraaie hutjes in het zicht, met op de achtergrond de Bischofsmütze. 

Ook passeer ik nog de Krahlehenhütte en verheug me op een smakelijke Almjause en verfrissend drankje. Aangezien de hut versierd is met fraaie bloemen verwacht ik dat er wel bedrijvigheid moet zijn. Helaas zit de deur nog op slot en moet ik hopen dat men bij de Sulzenalm wel al op bezoekers rekent.

Maar helaas, ook bij de Sulzenalm zijn de deuren nog gesloten en doet het welkomsbord met daarop 'kom binnen' zelfs wat spottend aan. Gelukkig heb ik mijn eigen lunchpakket in de rugzak en kan ik alsnog wat nieuwe energie opdoen voor de terugtocht.

Die voert me via een natuurpad langs enkele kaalgekapte stukken bos. Ook in Oostenrijk wordt dus bos gekapt, zij het veel kleinschaliger dan in Zweden. Het zagen wordt met de hand gedaan en de boomstammen worden met een lier uit het bos getrokken. De houtzagers hebben kennelijk lol in hun werk, gezien de verschillende 'kunstwerkjes' die ik op de route tegenkom. Zo'n vier uur na vertrek sta ik weer in Filzmoos en heb ook ik vermoeie benen maar een voldaan gevoel!

Bloemenpracht

Ondanks het feit dat we ons op ruim duizend meter hoogte bevinden, is de lente hier in Oostenrijk al veel verder voortgeschreden dan in onze woonomgeving in Zweden. Het gras staat op sommige plaatsen al dertig centimeter hoog en er is een overvloed aan prachtige bloemen, iets waarop we in Zweden normaal gesproken tot half juni moeten wachten.

Hofpürglhütte

Vandaag ga ik proberen om naar de Hofpürglhütte - zie de vorige post van Nicôle - te lopen. Het is de vraag of ik deze kan bereiken, want hoger in de bergen ligt er nog aardig wat sneeuw. Ik ga op pad en win al snel hoogte ten opzichte van het dorp in het dal.

Naar het zuiden heb ik prachtig zicht op de besneeuwde toppen van de Alpen.

Na een dik uur klimmen kom ik in de sneeuw terecht. Deze is echter goed te belopen en levert geen problemen op. Het pad naar de Hofpürglhütte - iets rechtsboven het midden van de foto - loopt via de rotspartij rechtsonder de hut.

Wanneer ik het besneeuwde stuk ben gepasseerd, kom ik in een dorre weide die helemaal vol staat met krokussen. Wat een prachtig gezicht!

Het steile pad over de rotspartij onder de hut is gelukkig vrij van sneeuw. Een kleine twee uur nadat ik uit het dorp ben vertrokken, sta ik bij de hut.

Nog een keer het uitzicht naar het zuiden. In de verte ligt Filzmoos en onder op de foto het besneeuwde stuk waar ik door moest voordat ik in de dorre weide met de krokussen kwam.

Achter de hut ligt nog enorm veel sneeuw. Ik had het idee om misschien ook een stuk langs de bergwand op onderstaande foto te lopen, maar dat is helaas niet mogelijk. Na een half uurtje lekker in de zon te hebben gezeten, begin ik aan de wandeling terug naar het dorp.

Alleen op pad

Terwijl Ben op Jeanny past, maak ik een wat langere wandeling dan gebruikelijk. Vanwege de artrose in haar poot, kan de hond helaas niet mee op deze mooie tocht. Na een steile klim vanaf de rand van het dorp, kijk ik op de kerk van Filzmoos neer.

Even verderop krijg ik zicht op de Bischofsmütze, de berg die haar naam te danken heeft aan de twee uitstekende punten, die samen de vorm van de mijter hebben. Een bisschopsmuts dus!

In de wintermaanden is de Kleinbergalm een druk bezocht restaurant aan de skipiste, maar ik moet me vandaag tevreden stellen met mijn meegebrachte lunchpakket. Niet dat ik dat erg vind, want ik heb in elk geval het rijk alleen en geniet in alle rust van het uitzicht.

Ik vervolg mijn tocht richting Schwarze Lacke, een meer dat haar naam te danken heeft aan de kleur die het gronderige water heeft.

Aan de rand van het meer hangt een bord met daarop nog een mooie sage. Ik heb noch de gouden koets die op de bodem van het meer ligt noch de lintworm die hem bewaakt of de draak die eveneens in het meer schijnt te huizen kunnen ontdekken, maar misschien ben ik inmiddels wel te oud voor sprookjes?

Een dier dat ik wél tegenkwam tijdens mijn wandeling was deze hagedis. Gelukkig was het zo vriendelijk om even rustig te poseren, want het duurde even voordat ik de camera scherp gesteld had. 

In het verleden hebben we de hut op onderstaande foto meerdere malen bezocht. Ditmaal moest ik het doen met een vergezicht, want de op 1.703 meter gelegen Hofpürglhütte ligt vandaag niet op mijn route.

De sneeuw die de Bischofsmütze bedekt, zal nog geruime tijd blijven liggen. Sterker nog, aan het eind van de week verwachten de weerkundigen zelfs nieuwe 'voorraden'!

Rossbrand

Op een kleine achttienhonderd meter hoogte ligt aan de noordkant van de bergen nog behoorlijk wat sneeuw, zoals hier bovenop de Rossbrand. Iets verderop houdt de weg op en kunnen we tussen de hoge sneeuwwallen nog maar net omdraaien.

Het uitzicht op de Bischofsmütze is hier vandaan nog veel mooier dan vanuit het dal, een dikke zevenhonderd meter lager.

 

We maken een korte wandeling, waarbij de bij vlagen stormachtige wind serieuze pogingen doet om ons van de berg af te blazen.

Ondanks de heiige lucht hebben we naar het zuiden mooi uitzicht op diepe dalen omringd door met sneeuw bedekte bergen.

Dan gaan we weer verder. Op zoek naar een plek in de luwte om van het door ons meegebrachte eten en drinken te genieten.

Water!

Met Zweden is niets mis, maar ook in Oostenrijk heb ik het prima naar mijn zin. Laat ik toch met een minpunt van dat laatste land beginnen. Ik mag nergens lekker los in het rond rennen. Overal moet ik aan de lijn, net alsof ik me niet netjes kan gedragen. Nee, wat dat betreft heb ik medelijden met alle honden die hier wonen. Aan de andere kant is het hartstikke leuk om in de bergen te wandelen. Er zijn allerlei spannende paadjes. Om elke hoek en over elke heuvel wacht wel weer een verrassing. En het beste van alles is dat er hier water in overvloed is. Niet alleen in prachtige drinkbakken...

maar ook in ontelbare stroompjes die van de bergen naar beneden klateren.

 

En in enorme meren, zoals je hier op de achtergrond kunt zien.

 

 

Mijn baasje heeft soms moeite om me bij te houden, zo hard ben ik steeds op zoek naar de volgende plek waar ik vol overgave met dat heerlijke natte spul kan spelen!

 

Bergen!

Het uitzicht dat we vanochtend uit ons 'slaapkamerraam' hebben, mag er wederom zijn. We zijn inmiddels in Oostenrijk gearriveerd en zitten in de bergen. Nog geen enorm hoge, maar toch. Het begin is er.

We gaan weer onderweg en krijgen al gauw de eerste serieuze - in de zin dat ze nog deels met sneeuw zijn bedekt - bergen in zicht.

Aan het einde van de ochtend bereiken we onze eerste bestemming: Filzmoos, het bergdorp met het prachtige uitzicht op de Bischofsmütze. Het is een bijzonder weerzien. Bijna negen jaar zijn we er niet geweest. En dat terwijl we hier bijna hadden gewoond.

Colditz

De velden met volop in bloei staand koolzaad zorgen voor een prachtig decor langs de wegen. Bij vlagen is het net alsof we door een schilderij rijden.

Uiteindelijk komen we in Colditz. Het bij de meesten vooral uit de tweede wereldoorlog roemruchte slot domineert nog steeds het beeld van de stad.

Hieronder een wel heel beknopte beschrijving van dat stukje geschiedenis van het slot. Velen zullen zich de televisieserie nog wel kunnen herinneren.

Met behulp van oude foto's zijn sommige ontsnappingspogingen in beeld gebracht...

 

waarbij het Nederlandse tintje niet ontbreekt.