zaterdag 21 mei 2016

Voorjaarsexplosie

In zeer korte tijd is de natuur overgeschakeld van dor en bruin naar fris en groen. De loofbomen die amper twee weken geleden nog kaal waren, staan nu vol in blad en het verdroogde gras van vorig jaar wordt al bijna overal door het omhoog schietende nieuwe groen aan het oog onttrokken. Diverse voorjaarsbloeiers tonen al meer dan schoorvoetend hun kleurenpracht en het zal niet lang meer duren totdat alles wat nog aan de winter herinnert helemaal is verdwenen.
 
Ik heb het al vele malen eerder geschreven: als het voorjaar komt, dan is dat met een explosie. En welbeschouwd duurt het voorjaar maar kort, binnen enkele weken is de overschakeling van de winter naar de zomer volbracht.
 
Ook de dierenwereld is overgeschakeld naar een andere, op nieuw leven gerichte, modus. Zo zijn de meeste vogels al druk in de weer met het uitbroeden van hun eieren en bereiden de reeën en elanden zich voor op de komst van hun jongen die nu binnen zeer afzienbare tijd geboren zullen worden. Als onderdeel daarvan hebben de moederdieren inmiddels hun jongen van vorig jaar afgestoten en die zien we - zoals de jonge reegeit op onderstaande foto - nu tijdens onze wandelingen dan ook regelmatig nog wat onwennig alleen door het bos zwerven.

zondag 8 mei 2016

Logeerhond

Vrijdag en zaterdag mocht Dojjan - de hond die figureerde tijdens de oefening van de brandweer en de ambulancedienst - bij ons logeren. Net als tijdens die oefening gedroeg Dojjan zich ook nu voorbeeldig. En dat was maar goed ook, want gezien zijn formaat zou hij anders bepaald niet makkelijk te hanteren zijn geweest. Eindconclusie: voor herhaling vatbaar!








dinsdag 3 mei 2016

Aan de dood ontsnapt

Gisteravond zijn Nicole en ik tenauwernood aan de dood ontsnapt. We raakten bij een verschrikkelijk verkeersongeval betrokken en hebben het slechts aan een enorme dosis geluk en het professionele optreden van de brandweer en het ambulancepersoneel te danken dat we nog van het gebeurde verslag kunnen doen.


Plaats van handeling: het vliegveld van Hagfors. Handeling: oefening van de räddningstjänst - zie dat maar als de brandweer - en de ambulancedienst.


Voorbereiding van de oefening. Ik word opgetuigd met een verschrikkelijke hoofdwond. Nu kan ik nog lachen, maar als ik straks in de auto zit ben ik bewusteloos en zweef ik op de rand van leven en dood. Nicôle zal in een andere auto zitten en er slechts marginaal beter aan toe zijn. We zullen dus andere dingen aan ons hoofd hebben - of niet - dan het maken van foto's van de daadwerkelijke oefening.


Twee andere figuranten die bij Nicôle in de auto zullen zitten: Urban en Dojjan, de laatste een Duitse herder die al eerder van dit soort oefeningen heeft meegemaakt.

 
Overzicht van de ongeluksplek na afloop van de oefening. Nicôle zat beklemd in de linker personenauto en ik in de rechter (die volgens het scenario achterop de vrachtwagen was gereden).
 

De auto waarin ik voorin op de passagiersstoel beklemd zat. De bestuurder - met veel overtuiging gespeeld door een pop - heeft het ongeluk niet overleefd. Ik verkeerde in kritieke toestand en was er van alle gewonden - drie in elke auto - het meest slecht aan toe. Daarom werd ik als eerste uit de wrakken bevrijd en werd ik daarna met een ambulance helikopter naar het ziekenhuis getransporteerd. Helaas vond dat laatste alleen denkbeeldig plaats.


De auto waarin Nicôle beklemd zat.


Nicôle en Helen - een van de andere figuranten - na afloop van de oefening.

 
Sfeerplaatje.
 
 
Uiteraard werd er na afloop van de oefening grondig opgeruimd.


Inpakken en wegwezen, oefening geslaagd!

 

maandag 2 mei 2016

Morgonpigg

Inmiddels word ik elke morgen rond 04.00 uur wakker. Dan sijpelt het eerste zonlicht voorzichtig over de horizon heen en beginnen de vogels in het bos rond ons huis van zich te laten horen. Eerst slaakt er slechts af en toe eentje een kreet, maar al snel lijkt er een samenhang te ontstaan die het vermoeden doet rijzen dat er een zorgvuldig ingestudeerd concert wordt gegeven. Het is de vraag waardoor ik nu daadwerkelijk ontwaak. Wordt dat veroorzaakt door het eerste daglicht dat door de twee niet van verduisteringsgordijnen voorziene ramen van onze slaapkamer naar binnen komt? Zijn de kreten van de vogels die de stilte doorbreken de reden? Of komt het gewoon doordat mijn inwendige klok me door de jaren heen steeds korter doet slapen? Het antwoord op die vraag zal ik waarschijnlijk pas krijgen wanneer het daglicht in de herfst weer schaars zal worden...
 
Gelukkig ben ik zoals ze in Zweden zeggen morgonpigg. Ik heb geen probleem met vroeg opstaan en maak over het algemeen dankbaar gebruik van de extra tijd die me dat elke dag oplevert. Ik heb immers genoeg te doen!
 
Deze morgen ben ik zelfs de vroegste vogel voor en besluit ik de dag met een wandeling naar de top van 'de berg' te beginnen. Wanneer ik vanaf ons oprijpad de weg op loop, zie ik dat de maan de hemel nog domineert.


Een half uur later begin ik aan het tweede deel van 'de klim'. Ik verlaat de weg en klauter over een slecht begaanbaar stuk van de helling naar de top omhoog. Achter me kleurt de hemel boven de horizon prachtig rood.


Oei, ik ben pas halverwege de helling en het ziet er naar uit dat het moment van de zonsopgang niet lang meer op zich zal laten wachten. Even flink doorstappen maar... Ik heb zo'n haast dat ik de drie reeën pas opmerk wanneer ze op amper twintig meter schuin voor me opstaan en er met grote sprongen vandoor gaan.


Precies op tijd. Ik sta nog maar net op het hoogste punt wanneer de zon zich tussen de horizon en de vlak daarboven hangende wolken laat zien. Niet veel later gaat de zon helemaal achter de wolken schuil. Er staat een straffe wind en daarom besluit ik niet te wachten totdat de zon weer tevoorschijn komt, maar alvast - via een andere route - aan de afdaling te beginnen.


Uiteindelijk komt de zon dan toch helemaal te voorschijn...


...en maak ik even pas op de plaats om van haar warmte te genieten. Wat is er mis met vroeg opstaan?

vrijdag 22 april 2016

Sapstroom

De sapstroom van de bomen is weer op gang gekomen en dat is goed te zien aan de stronk van de berk die we twee maanden geleden omzaagden en toen precies op de gewenste plek tussen ons huis en de oude stuga lieten neerploffen. Dagelijks pompt het nog levende wortelsysteem van die boom vele liters vocht omhoog die vervolgens vanaf de bovenkant van de stronk weer terug naar de grond stromen. Dit vocht bestaat niet alleen uit water. Het bevat een kleine hoeveelheid suiker en dat is dan ook de reden van het feit dat de eerste insecten die zich inmiddels weer hebben laten zien de stronk van de berk met regelmaat opzoeken om daar even bij te tanken.



 

donderdag 21 april 2016

Luchtlandingstroepen

Na elke windvlaag komen ze met honderden tegelijk naar beneden zweven. Gedragen door hun snel ronddraaiende vleugel verplaatsen ze zich daarbij soms over grote afstanden voordat ze uiteindelijk als volleerde luchtlandingstroepen een zachte landing maken. Het zijn de zaadjes van de sparren die vanuit de sparrenappels in de toppen van de bomen onderweg zijn naar een plek in de grond om daar te ontkiemen. Simpel maar mooi!

vrijdag 15 april 2016

Zomaar drie dagen...

Afgelopen dinsdag was het mooi lenteweer en van die gelegenheid maakten we gebruik om de eerste grote buitenklus van onze to-do-lijst voor dit jaar ter hand te nemen. We gingen voortvarend te werk en na een hele lange dag stevig zagen en kloven, konden we deze met een goed gevoel afvinken. De aanvulling voor onze voorraad brandhout ligt op een nette hoop te wachten totdat deze later dit jaar - gedroogd en wel - in het houthok of de schuur onderdak kan worden gebracht.


Het leek ons geen goed plan om onze spieren de gelegenheid te geven stijf te worden, dus maakten we woensdag een lange wandeling door de omgeving. De sneeuw is overal verdwenen en het eerste echte groen dat - afgezien van de bosbessenstruiken - overal was te zien, is dat van de aardbeienplanten.

 
Tot onze vreugde stelden we vast dat het rood peperboompje al in bloei staat.


Onderweg kwamen we ook dit mooie plaatje van met een dikke laag mos bedekte verrotte boomstammen tegen. Stel je eens voor hoe het er uitziet wanneer over enkele maanden op een hoogzomerse dag de zonnestralen slechts hier en daar door het dak van loofkruinen heenbreken...

 
En uiteraard ontbrak in de wegkanten het klein hoefblad niet.


Tja, volop zeer overtuigende signalen van het voorjaar zou je zeggen. Gisterochtend zag het er echter zo uit, gelukkig hadden we het versgekloofde brandhout op tijd afgedekt!

dinsdag 5 april 2016

Verbeelding?

Ondanks de gestaag vallende regen ben ik eropuit gegaan voor een wandeling hoog op de heuvel achter ons huis. Ik heb een route gekozen die me een groot deel van de klim door relatief jong bos voert. De bomen zijn niet veel hoger dan een meter of zes en ze staan over het algemeen dicht op elkaar. Veel zicht heb ik dus niet en in plaats van wandelen lijkt de manier waarop ik me verplaats veel meer op een spelletje kruip-door-sluip-door voor gevorderden. Op een gegeven moment houd ik even stil om de regendruppels die zich op mijn brillenglazen hebben verzameld weg te poetsen. Niet dat ik daarna veel verder kan zien, maar het beeld is in elk geval weer wat scherper. Wanneer ik me vervolgens weer in beweging zet gebeurt het. Ik stap op een dode tak die met een luid knappend geluid breekt en dat blijft niet zonder gevolgen.
 
Niet ver bij me vandaan gaat er met een enorm kabaal van brekende en zwiepende takken een groot beest vandoor. Kennelijk had het dier me tot nu toe niet horen aankomen... Of heeft het me wel horen aankomen, maar had het besloten om zich te drukken en af te wachten totdat ik voorbij was... Hoe het ook zij, nu gaat het er in volle vaart vandoor, mij met een in mijn keel bonkend hart achterlatend. Wat zou het geweest zijn? Ik kan maar twee dieren bedenken: een eland of een beer. Geen van beiden wil je zo dicht bij je in de buurt laten opschrikken. Ik loop in de richting waar het geluid vandaan kwam en ga op zoek naar sporen. Al gauw vind ik die. Losgetrapt mos en uit de grond losgerukte bessenstruiken, maar nergens de karakteristieke pootafdrukken van een eland. Ook geen pootafdrukken die onmiskenbaar van een beer afkomstig zijn overigens, maar toch... Of gaat mijn verbeelding er nu met me vandoor?
 
Ik vervolg mijn weg en een half uur later sta ik net onder de top van de heuvel aan de rand van een kaalkap. Er is op het open stuk geen levend wezen te zien. Wel is het gestopt met regenen en op een heuvel in de verte zie ik zelfs de zon schijnen. Na een korte pauze besluit ik om langs dezelfde route als ik gekomen ben weer af te dalen naar huis. Wie weet wat ik onderweg nog tegenkom...

dinsdag 29 maart 2016

Trekvogels

Alhoewel de maand maart nog niet voorbij is, heeft een enorme diversiteit aan trekvogels de weg terug naar het Hoge Noorden alweer gevonden. De zwanen en ganzen beten de spits af. Bijna drie weken geleden zagen we de eerste verkenners overvliegen en niet lang daarna zagen - en hoorden! - we elke dag grote groepen van deze prachtige vogels het luchtruim doorkruisen. Inmiddels hebben we ook een aantal andere vogelsoorten die de winter in het warmere zuiden plegen door te brengen weer terug gezien. Zo zag Nicôle gisteren enkele kraanvogels en een houtsnip. En vandaag heb ik een grote groep duiven en enkele staartmezen - de Scandinavische variant met de witte kop - gezien. De staartmees dankt zijn naam ongetwijfeld aan het formaat van zijn staart die ongeveer de helft van zijn totale lichaamslengte uitmaakt.


Je moet even goed kijken, maar op onderstaande foto kun je deels schuilgaand achter een wirwar van kale takken een staartmees ontdekken.


En op de foto hieronder gaat de staartmees er vandoor. Het plaatje is wazig, maar de witte kop en lange staart zijn goed te onderscheiden.

donderdag 24 maart 2016

De magische 1.000.000

Het is een speciaal moment dat we al even aan zagen komen, maar uiteindelijk toch net misten. Niet zo vreemd overigens denken we, volgens ons overkomt zoiets bijna iedereen. Stel je bijvoorbeeld maar voor dat de kilometerteller van je auto de magische stand van 100.000 nadert. Je ziet dat al even aankomen en neemt je voor om het moment dat de teller naar dit prachtig ronde getal overspringt niet te missen. Maar helaas, op een gegeven moment kijk je op de teller en blijk je toch te laat te zijn. Herkenbaar? Ons is dat in elk geval al enkele malen overkomen.
 
In dit geval gaat het echter niet om de kilometerteller van onze auto, maar om de teller die het aantal bezoekers van onze website sinds april 2011 aangeeft. Is het iemand opgevallen dat die inmiddels de 500.000 is gepasseerd? Wij zagen het al even aankomen, maar hebben het exacte moment - hoe kan het ook anders - gemist. Even terug naar de bezoekersstatistieken van onze website. We hebben die globaal bijgehouden en sinds april 2011 zijn er elk jaar steevast zo'n 100.000 bezoekers op onze website geweest, hetgeen ons op de eerdergenoemde 500.000 brengt. Het wordt echter nog mooier. Want aangezien we vanaf november 2005 tot april 2011 op onze twee eerdere websites in totaal ook ruim 500.000 bezoekers hebben gehad, betekent dit dat we inmiddels de magische grens van 1.000.000 bezoekers zijn gepasseerd en dat is voorwaar een heugelijk feit. Iedereen die onze website in al die jaren of een deel daarvan heeft bezocht, enorm bedankt!
 
Hieronder twee toepasselijke afbeeldingen. Zo zagen de welkomstpagina's van onze vorige twee websites er uit, boven de versie die in april 2011 door de huidige versie werd vervangen en onder de versie die in november 2005 - een half jaar na onze emigratie naar Zweden - in de lucht kwam.