vrijdag 22 april 2016

Sapstroom

De sapstroom van de bomen is weer op gang gekomen en dat is goed te zien aan de stronk van de berk die we twee maanden geleden omzaagden en toen precies op de gewenste plek tussen ons huis en de oude stuga lieten neerploffen. Dagelijks pompt het nog levende wortelsysteem van die boom vele liters vocht omhoog die vervolgens vanaf de bovenkant van de stronk weer terug naar de grond stromen. Dit vocht bestaat niet alleen uit water. Het bevat een kleine hoeveelheid suiker en dat is dan ook de reden van het feit dat de eerste insecten die zich inmiddels weer hebben laten zien de stronk van de berk met regelmaat opzoeken om daar even bij te tanken.



 

donderdag 21 april 2016

Luchtlandingstroepen

Na elke windvlaag komen ze met honderden tegelijk naar beneden zweven. Gedragen door hun snel ronddraaiende vleugel verplaatsen ze zich daarbij soms over grote afstanden voordat ze uiteindelijk als volleerde luchtlandingstroepen een zachte landing maken. Het zijn de zaadjes van de sparren die vanuit de sparrenappels in de toppen van de bomen onderweg zijn naar een plek in de grond om daar te ontkiemen. Simpel maar mooi!

vrijdag 15 april 2016

Zomaar drie dagen...

Afgelopen dinsdag was het mooi lenteweer en van die gelegenheid maakten we gebruik om de eerste grote buitenklus van onze to-do-lijst voor dit jaar ter hand te nemen. We gingen voortvarend te werk en na een hele lange dag stevig zagen en kloven, konden we deze met een goed gevoel afvinken. De aanvulling voor onze voorraad brandhout ligt op een nette hoop te wachten totdat deze later dit jaar - gedroogd en wel - in het houthok of de schuur onderdak kan worden gebracht.


Het leek ons geen goed plan om onze spieren de gelegenheid te geven stijf te worden, dus maakten we woensdag een lange wandeling door de omgeving. De sneeuw is overal verdwenen en het eerste echte groen dat - afgezien van de bosbessenstruiken - overal was te zien, is dat van de aardbeienplanten.

 
Tot onze vreugde stelden we vast dat het rood peperboompje al in bloei staat.


Onderweg kwamen we ook dit mooie plaatje van met een dikke laag mos bedekte verrotte boomstammen tegen. Stel je eens voor hoe het er uitziet wanneer over enkele maanden op een hoogzomerse dag de zonnestralen slechts hier en daar door het dak van loofkruinen heenbreken...

 
En uiteraard ontbrak in de wegkanten het klein hoefblad niet.


Tja, volop zeer overtuigende signalen van het voorjaar zou je zeggen. Gisterochtend zag het er echter zo uit, gelukkig hadden we het versgekloofde brandhout op tijd afgedekt!

dinsdag 5 april 2016

Verbeelding?

Ondanks de gestaag vallende regen ben ik eropuit gegaan voor een wandeling hoog op de heuvel achter ons huis. Ik heb een route gekozen die me een groot deel van de klim door relatief jong bos voert. De bomen zijn niet veel hoger dan een meter of zes en ze staan over het algemeen dicht op elkaar. Veel zicht heb ik dus niet en in plaats van wandelen lijkt de manier waarop ik me verplaats veel meer op een spelletje kruip-door-sluip-door voor gevorderden. Op een gegeven moment houd ik even stil om de regendruppels die zich op mijn brillenglazen hebben verzameld weg te poetsen. Niet dat ik daarna veel verder kan zien, maar het beeld is in elk geval weer wat scherper. Wanneer ik me vervolgens weer in beweging zet gebeurt het. Ik stap op een dode tak die met een luid knappend geluid breekt en dat blijft niet zonder gevolgen.
 
Niet ver bij me vandaan gaat er met een enorm kabaal van brekende en zwiepende takken een groot beest vandoor. Kennelijk had het dier me tot nu toe niet horen aankomen... Of heeft het me wel horen aankomen, maar had het besloten om zich te drukken en af te wachten totdat ik voorbij was... Hoe het ook zij, nu gaat het er in volle vaart vandoor, mij met een in mijn keel bonkend hart achterlatend. Wat zou het geweest zijn? Ik kan maar twee dieren bedenken: een eland of een beer. Geen van beiden wil je zo dicht bij je in de buurt laten opschrikken. Ik loop in de richting waar het geluid vandaan kwam en ga op zoek naar sporen. Al gauw vind ik die. Losgetrapt mos en uit de grond losgerukte bessenstruiken, maar nergens de karakteristieke pootafdrukken van een eland. Ook geen pootafdrukken die onmiskenbaar van een beer afkomstig zijn overigens, maar toch... Of gaat mijn verbeelding er nu met me vandoor?
 
Ik vervolg mijn weg en een half uur later sta ik net onder de top van de heuvel aan de rand van een kaalkap. Er is op het open stuk geen levend wezen te zien. Wel is het gestopt met regenen en op een heuvel in de verte zie ik zelfs de zon schijnen. Na een korte pauze besluit ik om langs dezelfde route als ik gekomen ben weer af te dalen naar huis. Wie weet wat ik onderweg nog tegenkom...

dinsdag 29 maart 2016

Trekvogels

Alhoewel de maand maart nog niet voorbij is, heeft een enorme diversiteit aan trekvogels de weg terug naar het Hoge Noorden alweer gevonden. De zwanen en ganzen beten de spits af. Bijna drie weken geleden zagen we de eerste verkenners overvliegen en niet lang daarna zagen - en hoorden! - we elke dag grote groepen van deze prachtige vogels het luchtruim doorkruisen. Inmiddels hebben we ook een aantal andere vogelsoorten die de winter in het warmere zuiden plegen door te brengen weer terug gezien. Zo zag Nicôle gisteren enkele kraanvogels en een houtsnip. En vandaag heb ik een grote groep duiven en enkele staartmezen - de Scandinavische variant met de witte kop - gezien. De staartmees dankt zijn naam ongetwijfeld aan het formaat van zijn staart die ongeveer de helft van zijn totale lichaamslengte uitmaakt.


Je moet even goed kijken, maar op onderstaande foto kun je deels schuilgaand achter een wirwar van kale takken een staartmees ontdekken.


En op de foto hieronder gaat de staartmees er vandoor. Het plaatje is wazig, maar de witte kop en lange staart zijn goed te onderscheiden.

donderdag 24 maart 2016

De magische 1.000.000

Het is een speciaal moment dat we al even aan zagen komen, maar uiteindelijk toch net misten. Niet zo vreemd overigens denken we, volgens ons overkomt zoiets bijna iedereen. Stel je bijvoorbeeld maar voor dat de kilometerteller van je auto de magische stand van 100.000 nadert. Je ziet dat al even aankomen en neemt je voor om het moment dat de teller naar dit prachtig ronde getal overspringt niet te missen. Maar helaas, op een gegeven moment kijk je op de teller en blijk je toch te laat te zijn. Herkenbaar? Ons is dat in elk geval al enkele malen overkomen.
 
In dit geval gaat het echter niet om de kilometerteller van onze auto, maar om de teller die het aantal bezoekers van onze website sinds april 2011 aangeeft. Is het iemand opgevallen dat die inmiddels de 500.000 is gepasseerd? Wij zagen het al even aankomen, maar hebben het exacte moment - hoe kan het ook anders - gemist. Even terug naar de bezoekersstatistieken van onze website. We hebben die globaal bijgehouden en sinds april 2011 zijn er elk jaar steevast zo'n 100.000 bezoekers op onze website geweest, hetgeen ons op de eerdergenoemde 500.000 brengt. Het wordt echter nog mooier. Want aangezien we vanaf november 2005 tot april 2011 op onze twee eerdere websites in totaal ook ruim 500.000 bezoekers hebben gehad, betekent dit dat we inmiddels de magische grens van 1.000.000 bezoekers zijn gepasseerd en dat is voorwaar een heugelijk feit. Iedereen die onze website in al die jaren of een deel daarvan heeft bezocht, enorm bedankt!
 
Hieronder twee toepasselijke afbeeldingen. Zo zagen de welkomstpagina's van onze vorige twee websites er uit, boven de versie die in april 2011 door de huidige versie werd vervangen en onder de versie die in november 2005 - een half jaar na onze emigratie naar Zweden - in de lucht kwam.


zondag 20 maart 2016

Vårdagjämning

Vanaf vandaag bevindt de zon zich vanaf het noordelijk halfrond gezien elke dag weer langer boven dan onder de horizon. Het daglicht heeft dus weer echt de overhand en begint aan zijn opmars naar alleenheerschappij die in de periode rond de zomerzonnewende zal plaatsvinden. Zover is het echter nog lang niet. Vooralsnog is het uitzicht hier nog overwegend winters, al begint de egaal witte deken die onze omgeving de afgelopen maanden afdekte door de vele voorjaarstekenen die er nu meer en meer doorheen breken steeds meer op een kleurige lappendeken te lijken. Maar goed, zowel de astronomische als de meteorologische lente zijn begonnen en volgend weekend gaat de zomertijd in. Het is dus tijd om het voorjaar officieel in te luiden en we doen dat met een - voorlopig laatste - mooi winters plaatje...

donderdag 17 maart 2016

Gourmetmaal

Wat gebeurt er wanneer de sneeuw in het voorjaar smelt en de stronken van lang geleden omgezaagde bomen daardoor weer tevoorschijn komen? Juist, dan worden sommige van die stronken stevig onderhanden genomen door de zwarte specht die op zoek is naar zijn eerste gourmetmaal van larven en mieren van het jaar!
 

woensdag 16 maart 2016

Razendsnel

Nu gaat het razendsnel. De zon stijgt steeds hoger aan de hemel en buiten is het al van ruim voor het ontbijt tot na het avondeten licht. Het maakt niet uit of Koning Winter onverhoopt toch nog een slotoffensief gaat inzetten, de donkere tijd van het jaar is in elk geval voorbij. Een maand geleden meldde ik het heugelijke feit dat ons erf voor het eerst sinds lange tijd weer rechtstreeks door zonnestralen werd beroerd. Niet langer dan slechts enkele minuten en met de kanttekening dat het nog wel even zou duren voordat we op ons erf echt van de warmte van de zon zouden kunnen genieten. Inmiddels is dat anders. Als de afwezigheid van bewolking het toestaat, zoals ook vandaag het geval is, kunnen we daar al enkele uren per dag heerlijk in de zon vertoeven. Bezig met allerlei nuttige klussen. Of gewoon zittend en genietend natuurlijk, zoals we tijdens onze speciaal voor dit doel extra lange lunchpauzes plegen te doen!

maandag 14 maart 2016

Moeraswandeling

Omdat het kwik tot boven de 10 graden is geklommen en de weersverwachting voor de lange termijn nog steeds aanhoudende dooi aangeeft, besluiten we om een wandeling over een van de moerassen hier in de buurt te maken. Dat is iets wat we elke winter enkele malen doen. De drassige bodem waarin je de rest van het jaar tot over je knieën wegzakt is dan namelijk hard bevroren waardoor het mogelijk is om op plaatsen te komen die normaal gesproken onbereikbaar zijn. Onderweg stellen we vast dat het ijs hier en daar al behoorlijk wat van haar draagkracht heeft verloren. Het kraakt af en toe vervaarlijk en op sommige plaatsen is de druk van ons gewicht al genoeg om het deels onder water te laten lopen. Gelukkig zijn onze laarzen hoog genoeg om onze voeten droog te houden!