vrijdag 21 november 2014

Pompoenjam

Onze trouwe lezers herinneren zich vast nog wel het flinke aantal pompoenen dat onze moestuin dit jaar voortbracht. Gelukkig laten pompoenen zich makkelijk bewaren, want elke dag pompoen eten gaat natuurlijk snel vervelen. Gisteren kreeg ik een tijdschrift met daarin een aantal lekkere recepten met pompoen in handen. Vanochtend heb ik er direct eentje uitgeprobeerd, met een heerlijk resultaat: pompoenjam. Voor de liefhebbers van jam volgt hier het recept.
 
Benodigdheden: 250 gram pompoen (geschild en in stukken gesneden, dus zonder zaadjes en schil), 1 citroen, kaneel, rietsuiker.
 
Snijd de pompoen in kleine stukjes en rasp de schil van de citroen. Doe de pompoen en de citroenrasp vervolgens in een pan. Voeg een klein beetje water toe en kook hierin de pompoen gaar. Voeg 1 theelepel gemalen kaneel, het sap van de citroen en 150 gram rietsuiker toe. Roer alles goed door elkaar en breng het geheel voorzichtig aan de kook. Zet daarna het vuur laag en laat de jam indikken tot de gewenste dikte. Doe de jam om deze te bewaren in potjes en smullen maar!
 
Ik heb de pompoen en citroenrasp gekookt totdat de pompoen zacht genoeg was om te pureren. Dit heb ik met een vork gedaan (even prakken op een bord), maar je kunt natuurlijk ook een mixer gebruiken. Daarna heb ik de puree weer terug in de pan gedaan. Vervolgens heb ik suiker, kaneel en citroensap toegevoegd en het geheel even laten doorkoken totdat de jam wat dikker werd. Omdat de pompoen die ik gebruikte geen 250 maar 165 gram woog, heb ik een halve citroen gebruikt (voor het sap) en 90 gram (gewone) suiker. Het was een beetje op de gok, maar het resultaat was er niet minder om. Geserveerd op skorpar, een soort geroosterde stokbroodjes, is pompoenjam prima te eten. In Nederland is deze ongetwijfeld ook lekker op een beschuitje. Succes!

woensdag 19 november 2014

Lekker bezig

Dag na dag is de hemel bedekt met een dikke laag grijze bewolking. Deze trakteert ons niet alleen bij tijd en wijle op een druilerige miezerregen, maar reduceert bovendien het in deze donkere tijd van het jaar toch al schaarse daglicht een groot deel van de dag tot schemersterkte. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat we voor het laatst een heldere strakblauwe hemel zagen. Dat is natuurlijk niet letterlijk het geval, maar het is wel zo dat we dit jaar een wat weerbeeld betreft buitengewoon somber einde van de herfst beleven. Ondertussen hebben we nog een maand te gaan tot de winterzonnewende, dus zal de hoeveelheid daglicht waarmee we het moeten doen de komende tijd alleen maar minder worden. We laten ons humeur echter geenszins door het sombere weer beïnvloeden. Integendeel, opgewekt als altijd besteden we bijna elke dag enkele uren aan de een of andere buitenactiviteit en meestal slagen we er daarbij goed in om het nuttige met het aangename te verenigen. Nee, we blijven lekker bezig!

maandag 17 november 2014

Haastbrood

Hoewel stress bij ons gelukkig ver te zoeken is, en het woord 'haast' haast niet meer in ons woordenboek voorkomt, besloot ik na het lezen van onderstaand recept om me toch eens aan een zogeheten haastbrood te wagen. Het deeg daarvoor hoeft niet te rijzen en daardoor kun je in relatief korte tijd een vers en smakelijk brood op tafel toveren.
 
Benodigdheden: 5 deciliter graham vetemjöl (volkorenmeel), 1 theelepel baksoda, een halve theelepel zout, een halve deciliter water, 3 deciliter zure room of turkse yoghurt en 1 eetlepel vloeibare honing. Ter garnering enkele zwarte olijven zonder pit, 2 theelepels (gehakte verse) rozemarijn en een halve theelepel zeezout.
 
Stel de oven in op 180-200C. Roer de droge ingrediënten in een kom door elkaar en voeg daarna het water, de room en de honing toe. Meng alles goed door elkaar en doe het beslag in een ingevette bakvorm. Druk de olijven in het beslag en strooi de rozemarijn en het zeezout over de bovenzijde daarvan. Bak het brood in het onderste deel van de oven in circa 45 minuten bruin. Laat het daarna afkoelen op een rooster en neem vervolgens de tijd om ervan te genieten!
 
Omdat ik geen zwarte olijven in huis had, heb ik groene gebruikt. Zowel Ben als ik vonden de olijven en het zeezout geen recht doen aan het brood, dus de volgende keer bakken we het zonder deze garnering. De rozemarijn vonden we wel erg lekker!

zaterdag 15 november 2014

Het Zweedserleven Gevoel

Wil je met eigen ogen zien waar we wonen en Het Zweedserleven Gevoel met ons delen? Dat kan! Sinds onze emigratie naar Zweden worden we regelmatig bezocht door mensen die - in geheel willekeurige volgorde - nieuwsgierig zijn naar onze leefomgeving, meer willen weten over emigreren naar Zweden, een van onze boeken - al dan niet van persoonlijke opdracht en handtekening voorzien - willen kopen, geïnteresseerd zijn in het actieve buitenleven, onder begeleiding een leuke ochtend of middag willen hebben en ga zo maar door. Speciaal daarvoor hebben we een aantal activiteiten ontwikkeld die we - aangepast aan de seizoenen - het hele jaar door aanbieden. Kleinschaligheid, persoonlijke aandacht en maatwerk staan bij al onze activiteiten centraal. Tenzij anders vermeld bieden we deze daarom alleen op individuele basis - dat wil zeggen per persoon, stel of familie - aan. Op die manier kunnen we datgene wat we doen op de individuele behoefte afstemmen en iedereen die ons bezoekt onze volle aandacht geven. Kom naar de Noorderzon, je bent van harte welkom!

Kijk op op de pagina Activiteiten van onze website voor een overzicht van de activiteiten die we gedurende het komende winterseizoen aanbieden.

donderdag 13 november 2014

Bescherming

Naast de reacties die we rechtstreeks op onze blog en Facebookpagina krijgen, ontvangen we regelmatig mails met allerlei soorten vragen. Zo kregen we gisteren een mail waarin een trouwe volgster van onze blog zich afvroeg of we tijdens onze wandelingen iets bij ons hebben waarmee we ons indien nodig zouden kunnen beschermen. Indien nodig? In het vervolg van haar mail legde de vraagstelster uit dat ze daarmee een ontmoeting met een wolf of beer bedoelde. En dan met name een ontmoeting met een onverhoopt eigenwijs exemplaar van een van deze dieren die niet spontaan voor ons op de vlucht zou slaan. Dat zou zij namelijk heel erg eng vinden. De aanleiding voor die vraag was de post die Nicôle onlangs schreef over haar wandeling door Fräkensjömyrarnas naturresservat waarbij ze wolvensporen vond.

Een vreemde vraag misschien? Dat mag iedereen voor zich uitmaken, maar wel eentje die ons al vele keren eerder is gesteld. En omdat die vraag dus kennelijk helemaal niet zo vreemd is, beantwoorden we hem dit keer ook op onze blog.

Tijdens onze wandelingen hebben we - met uitzondering van ons gezond verstand - niets bij ons waarmee we ons in dergelijke situaties zouden kunnen beschermen. Volgens ons is dat echter ook niet nodig. Om te beginnen gaat elk wild dier mensen uit de weg en zal het bij ontmoetingen normaal gesproken op de vlucht slaan. Vervolgens komen roofdieren als de wolf en de beer in onze omgeving wel voor, maar nu ook weer niet in dergelijke aantallen dat de kans groot is ze te ontmoeten. Sporen van wolven vinden we regelmatig, sporen van beren hoogst zelden. Wolven hebben we drie keer in het wild gezien - alle keren vanuit een motorvoertuig, een beer - helaas - nog nooit. Verder hebben we ons in de natuur en tijdens onze talloze ontmoetingen met wilde dieren nog nooit onveilig gevoeld. Met twee uitzonderingen. De eerste toen we aan het einde van een bospad door een daar langs de weg verscholen zittende jager vol op de korrel werden genomen. En de tweede toen ik in de bergen een flinke lading hagelkorrels in mijn gezicht kreeg, een foutje van - wederom - een jager dat gelukkig goed afliep. Nee, als we in de natuur überhaupt voor iets bang zouden moeten zijn, dan is het dus voor mensen. Los van al het vorenstaande is het trouwens sowieso verboden om (schiet)wapens, fors uitgevallen messen en bijvoorbeeld pepper-spray bij je te hebben. De enige uitzondering daarop zijn jachtwapens die je tijdens het jachtseizoen in een gebied waar je jachtrecht hebt bij je mag hebben.
 
 
Berenspoor, april 2006.

dinsdag 11 november 2014

Elandhond

Heel, heel lang geleden - we woonden nog maar net in Zweden - vroegen we iemand wat voor hond hij had. Het antwoord luidde: "Ik heb een elandhond." Nou, dat ras kenden we niet in Nederland. We vroegen ons af of dit een speciaal Zweeds hondenras was en hoe zo'n hond er dan wel uitzag. Leek zo'n hond misschien op de een of andere manier op een eland en kwam daar de naam vandaan? "Nee joh," werd ons toen lachend te verstaan gegeven, "ik bedoelde eigenlijk dat ik een jachthond heb die voor de elandenjacht is afgericht." Vervolgens kregen we te horen dat de hond in kwestie een jämthund was. Nou, ook daar hadden we natuurlijk nog nooit van gehoord. Pas later zouden we leren dat de jämthund niet alleen een van Zwedens meest populaire hondenrassen, maar tevens de tijdens de elandenjacht meest gebruikte jachthond is. Tja, als kersverse immigrant kun je natuurlijk niet alles weten...

Älghund = elandhond


maandag 10 november 2014

Fräkensjömyrarna

Niet ver van ons huis vandaan ligt Fräkensjömyrarnas naturreservat. Eind vorige week ging ik daarheen om er een lange wandeling te maken, hier volgt het verslag.


In het reservaat zijn twee wandelingen uitgezet, Alfaleden en Valpleden. Omdat Ben en Jeanny zijn thuisgebleven, en ik dus geen rekening hoef te houden met de beperkingen van onze hond, besluit ik om voor de lange route te kiezen.


Wanneer je weet dat myr moeras betekent (myrarna is meervoud, de moerassen), begrijp je vast wel dat de route door nogal soppige stukken voert.


Het is soms flink waden geblazen over de houten planken, die op sommige stukken nauwelijks nog zichtbaar zijn. Laarzen of waterdichte (hoge) bergschoenen zijn dan ook onontbeerlijk op deze route!


Op twee auerhanen en één auerhoen na is het reservaat uitgestorven. Geen enkel dier laat zich tijdens de 10 kilometer lange wandeling zien. Ik begin zo hevig naar een teken van leven te verlangen, dat ik in onderstaande boomstronk heel even een hertachtige meen te herkennen.


Ooit moeten er hier meer dieren zijn geweest dan vandaag het geval is, getuige het informatiebord op onderstaande foto. De kuil die je op de foto ziet, is een zogeheten fångstgropa - 'vangkuil' in het Nederlands. Deze kuilen komen voor in het hele land en waren bedoeld om elanden in te vangen. De kuilen hadden een diameter tussen de 3 en 5 meter en waren bedekt met takken. Soms had men een hele serie kuilen achter elkaar gegraven en probeerde men de elanden door middel van hekken de kuil in de sturen. Echt diervriendelijk waren de kuilen niet, aangezien deze dikwijls op de bodem waren voorzien van scherpe speerpunten van gesneden hout of ijzer zodat het dier 'vastgeprikt' werd en ontsnappen onmogelijk werd. In 1864 werd deze manier van jacht verboden.


Op onderstaand plaatje zie je een nietsvermoedende elandkoe de open plek in het hekwerk doorkruisen, waarna haar een pijnlijke dood in de fångstgropa wacht.


De route is keurig voorzien van wegwijzers en rode markeringen op de bomen zodat verdwalen onmogelijk is. Voor de zekerheid heb ik de GPS wel mee in de rugzak, maar die hoef ik niet te gebruiken.


Tijdens de terugweg valt mijn oog op een grote pootafdruk die onmiskenbaar toebehoort aan een wolf. Kennelijk ben ik toch niet helemaal alleen in het reservaat!


Niet veel later ben ik bijna terug bij de auto waar enkele ijskristallen met een dun laagje sneeuw me het laatste mooie plaatje bezorgen. De wandeling zit erop, nu snel terug naar huis waar een kop warme chocolademelk me weer op de juiste temperatuur brengt!

zaterdag 8 november 2014

Vogelvoerslag

Het is weer een drukte van jewelste rond de vogelvoederplaatsen op ons erf en dan moet de echte kou nog komen! Vooruitlopend daarop hebben we afgelopen week alvast enkele emmers vetbollen en zakken zonnebloempitten ingeslagen. Onze gevleugelde vrienden hoeven niet bang te zijn, ze zullen bij ons ook deze winter niets tekortkomen. Voordat we onze vogelvoerslag sloegen, hadden we ons wel even georiënteerd. En dat was maar goed ook, want de prijsverschillen waren enorm. Met name bij de zonnebloempitten was er geen touw aan vast te knopen hoe de verschillende winkels hun prijs hadden bepaald. Bij de goedkoopste kostte een zak van twintig kilo amper de helft van wat de duurste daarvoor wilde hebben. Kleinere zakken kopen, is trouwens ook af te raden. De kiloprijs die je dan betaalt, is in vergelijking met die van een twintig kilo zak buitensporig hoog.

vrijdag 7 november 2014

Speelkwartier

Ten opzichte van enkele jaren geleden ben ik heel wat minder actief. Urenlange wandelingen en ongelimiteerd oefeningen doen en ravotten zijn verleden tijd. In plaats daarvan gaat alles nu voorzichtig en vooral ook gedoseerd. Wat beweging betreft ziet mijn dagprogramma er als volgt uit: een korte ochtendwandeling die voor sanitaire bezigheden is bedoeld, een langere ochtendwandeling, een korte middagwandeling en ten slotte een speelkwartier voor het slapen gaan. Dat laatste bestaat uit het doen van allerlei gehoorzaamheidsoefeningen die ik me als jonge pup al meester heb gemaakt en wordt besloten met enkele minuten 'vechten' om de bal. Enkele dagen geleden besloot mijn baasje om mijn programma enigszins te wijzigen. Oefeningen doen en ravotten in het donker vond zij maar niks en daarom verhuisde het speelkwartier van de vroege avond naar de middag. 's Avonds sluit ik de dag nu af met een korte wandeling. Mijn ene baasje tevreden, mij maakt het niet uit en mijn andere baasje ook tevreden. Want nu kon hij mooi een foto van het 'gevecht' aan het einde van het speelkwartier maken, iets wat in het donker natuurlijk niet kon.

donderdag 6 november 2014

Naar het zuiden

Terwijl we bezig zijn een omvergeblazen spar uit het bos te oogsten, zien we ineens dat we omgeven zijn door minescule sneeuwvlokjes. Het zijn er ontelbaar veel. Af en toe zijn ze bij vlagen groter - een enkele keer zelfs bijna zo groot als 'echte' sneeuwvlokken - om vervolgens weer het formaat van speldenknopjes aan te nemen. De sneeuw is alleen tijdens zijn reis naar beneden te zien. Zodra de vlokjes op de bomen, de grond of onze kleding terechtkomen, zijn ze binnen een tel weer verdwenen. Gesmolten en vervolgens verdampt. Wanneer de sneeuwbui na ruim twee uur ophoudt, zijn onze kleren - op onze bezwete ruggen na, ons gereedschap en het hout waarmee we bezig zijn nog steeds helemaal droog.

Het is net alsof de sneeuw naast ons verlangen naar de winter nog iets anders aanwakkert. Vrijwel meteen na het begin van de bui horen we boven ons in de lucht het gehonk van ganzen. En vlak daarna het zo kenmerkende getrompetter van zwanen. Zo gaat het de hele ochtend door. Alles bij elkaar horen we zeker tien grote groepen van deze vogels overvliegen. Het zouden er best wel eens meer kunnen zijn, maar met af en toe gehoorbeschermers op kunnen we natuurlijk niet altijd alles horen. Twee groepen vogels vliegen recht over ons heen zodat we ze tussen de boomtoppen door kunnen zien. Een tiental in rommelige formatie vliegende ganzen en een iets groter aantal zwanen in een strakke V-formatie. Iets anders hebben deze twee groepen vogels wel gemeen: hun koers voert hen linea recta naar het zuiden.