donderdag 23 oktober 2014

Licht - reflexband

Een van de lezers van de weblog van mijn baasjes vroeg zich af of ik buiten in het donker ook een hoofdlamp draag. Het antwoord op die vraag is simpel: nee, dat doe ik niet. Ik heb om in het donker mijn weg te kunnen vinden geen extra licht nodig. Anders dan mijn baasjes kan ik met mijn hondenogen namelijk nog heel redelijk in het donker zien. Bovendien heb ik een scherpe neus en een ijzersterk geheugen waarin de details van alle paadjes hier in de buurt zijn opgeslagen. Nee, zelfs geblinddoekt zou ik prima in staat zijn om mijn weg te vinden.
 
Wel hebben mijn baasjes mijn halsband en riem van reflexband voorzien. Door deze reflecterende bandjes - één daarvan heeft ook nog knipperende rode lichtjes - ben ook ikzelf in het donker prima te zien!

woensdag 22 oktober 2014

Licht - pannlampa

Ook als we in het donker te voet op pad zijn, doen we dat niet zonder van goede verlichting te zijn voorzien. Allereerst willen we namelijk graag zien waar we lopen. Dat scheelt niet alleen vervelende struikel- en valpartijen, maar ook ernstiger zaken zoals bijvoorbeeld de punt van een afgebroken tak in je oog. Daarnaast willen we in het geval dat we op de weg lopen ook graag wórden gezien. We zitten er namelijk niet op te wachten om van onze sokken te worden gereden door een automobilist die ons niet ziet.

Tot en met vorige winter bestond onze persoonlijke verlichting uit een schijnwerper die aan een riem over onze schouder hing. In de lage stand gaf deze genoeg licht om ons mee te redden en in de hoge stand scheen deze net zo ver als de extraljus van onze auto, al was de batterij dan wel snel leeg. Aan het einde van de winter werd echter duidelijk dat de oplaadbare batterij van deze schijnwerper zijn beste tijd wel had gehad en dat we voor de komende winter iets nieuws zouden moeten kopen. Wat mij betreft werd dat een pannlampa - hoofdlamp in het Nederlands, al stelde Nicôle eerst dat ze nooit van haar leven met zo'n ding op haar hoofd zou gaan rondlopen. Gelukkig doet de pannlampa het zo goed dat Nicôle na één keer onder lichte dwang uitproberen helemaal om was. Misschien is ze nu zelfs nog wel enthousiaster dan ik!


Zie je hier buiten in het donker dan echt helemaal niets? Als er sneeuw ligt of tijdens heldere nachten, dan valt dat nog wel mee. Maar nu ligt er nog geen sneeuw en zie je als het bewolkt is letterlijk bijna geen hand voor ogen.


Nogmaals een foto vanaf exact dezelfde plek. Nu met de pannlampa aan op ongeveer de helft van de maximale sterkte. Licht genoeg om ons een pad door het bos te kunnen banen!

zondag 19 oktober 2014

Licht - extraljus

Nu de duisternis ons steeds meer in haar greep krijgt, gaat kunstmatig licht een steeds grotere rol in ons dagelijks leven spelen. Laten we beginnen met de verlichting van onze auto. Naast de gewone verlichting - dimlicht - heeft deze geen groot licht, maar zogeheten extraljus. Dat zijn verstralers die op veel Zweedse auto's boven de voorbumper zijn gemonteerd. Deze extraljus hebben niet alleen een veel hogere lichtopbrengst, maar ook een veel groter bereik dan het groot licht waarvan auto's standaard zijn voorzien. En dat is wanneer je in het donker over de onverlichte Zweedse (bos)wegen rijdt geen overbodige luxe, zoals we konden vaststellen toen we gisterochtend al om zes uur met de auto onderweg waren. Om te beginnen het 'zicht' met dimlicht.

 
En vervolgens het 'zicht' met extraljus. Zoals je kunt zien, is het een enorm verschil. Groot licht zou trouwens nog niet half zo ver reiken. Het is overigens ook prettig dat de sneeuwstokken die inmiddels langs de weg staan van reflecterende banden zijn voorzien.


In onze provincie tenminste. Want toen we de grens met buurprovincie Dalarna overstaken, zagen we dat de sneeuwstokken daar geen reflecterende band hadden waardoor ze in de verte helemaal niet meer waren te zien. Het is vreemd dat verkeersveiligheid kennelijk niet overal in Zweden even belangrijk is.

donderdag 16 oktober 2014

De slechtvalk

Onlangs stond ik voor het eerst sinds het einde van de zomer weer aan de voet van de imposant uit het bos oprijzende klif. Het deed me goed weer op deze mooie en indrukwekkende plek terug te zijn. Na een korte overgangszone waar de bomen met hun wortels nog net houvast vinden, rijzen tientallen meters kale rots steil vanuit het verder slechts licht heuvelende landschap omhoog. Ik ken hier in de omgeving meerdere van dit soort steile rotswanden, maar geen andere waarvan de hoogte ook maar in de buurt komt van deze.

Afgezien van het ruisen van de wind was het helemaal stil. Dat was de vorige keren dat ik hier was wel anders. Toen was regelmatig het gekrijs van de op de klif nestelende slechtvalken te horen. Eerst alleen in de buurt van de klif zelf, maar later toen de oudervogels hun jongen vliegles gaven ook in de wijdere omgeving. Eén specifieke ochtend had ik een bijzondere ontmoeting met deze roofvogels. Ik liep over een bosweg in de buurt en hoorde ze ergens hoog in de lucht naar elkaar krijsen. Waarom ook niet, dacht ik en begon op een hoge toon geluiden te maken waarvan ik hoopte dat ze de vogels naar me toe zouden lokken. En dat werkte waarempel nog ook. Aan hun gekrijs hoorde ik dat de vogels steeds dichterbij kwamen totdat ze uiteindelijk schuin boven me in mijn gezichtsveld kwamen. Ze daalden iets, vlogen enkele rondjes en gingen er vervolgens weer vandoor. Ze zullen wel bedacht hebben dat ik een iets te grote prooi was om op te oefenen...

De slechtvalk - pilgimsfalk in het Zweeds - is een van de grotere valken. Deze roofvogel broedt graag op kliffen en steile rotspartijen aan de voet waarvan water in de buurt is. Zijn voedsel bestaat voor het overgrote deel uit middelgrote vogels. Tijdens de duikvlucht naar zijn prooi bereikt de slechtvalk snelheden van meer dan 350 kilometer per uur en daarmee is hij waarschijnlijk het snelste dier ter wereld. In Zweden - en dan zeker in onze omgeving - komt de slechtvalk niet veel voor, volgens de officiële klassificaties is zijn status kwetsbaar. Om te overwinteren trekt de vogel naar warmer oorden.

dinsdag 14 oktober 2014

Diversiteit

Iets wat ons bijzonder goed bevalt aan ons leven in Zweden is dat we elke dag weer kunnen genieten van al het moois dat de natuur ons biedt. We wonen er immers middenin! Het leuke is daarbij ook nog eens dat we - alhoewel we hier nu al negen en een half jaar wonen - nog steeds met grote regelmaat nieuwe dingen ontdekken. En dat zal met een beetje geluk altijd zo blijven, want de diversiteit is hier enorm. Je zou het in een land dat zo noordelijk ligt als Zweden wellicht niet verwachten, maar er komen hier naar schatting 61.750 verschillende planten- en dierensoorten voor. Uiteraard spreken die niet allemaal evenveel tot de verbeelding en krijg je een groot aantal daarvan - met het blote oog - nooit te zien, maar toch... Als je op zoek gaat, dan is er genoeg te ontdekken.
 
De in Zweden voorkomende planten- en dierensoorten zijn in de volgende groepen in te delen (het getal tussen haakjes geeft het geschatte aantal verschillende soorten in de betreffende groep aan): insecten (24.500), schimmels (12.500), algen en protozoa (8.500), bacteriën (4.000), vaatplanten (3.800), korstmossen (2.000), spinachtigen (1.800), kreeftachtigen (1.500), mossen (1.000), wormen (1.000), weekdieren (650) en gewervelden (500).

maandag 13 oktober 2014

Stormschade

Begin augustus werd Värmland twee dagen achter elkaar door een verschrikkelijk noodweer geteisterd. In de directe omgeving van ons huis sneuvelden tal van bomen en door schade aan de bovengrondse elektraleidingen zaten we meer dan 24 uur zonder stroom. Inmiddels is een deel van de schade die de windhozen in het bos hebben aangericht in kaart gebracht. Voorzichtige schattingen wijzen erop dat in totaal ongeveer 250.000 kubieke meter bos onder het geweld van het noodweer is bezweken. Omgerekend naar forse volwassen bomen zijn dat minimaal 250.000 bomen zodat het totale aantal gevelde bomen een veelvoud van dat getal zal zijn. De bossen in de omgeving van Sunne - een gemeente ten zuidoosten van Hagfors - werden het zwaarst getroffen.

zaterdag 11 oktober 2014

Elandenjacht

Overmorgen breekt er een onrustige periode aan in de bossen om ons heen. Dan begint de jaarlijkse elandenjacht met de traditionele jachtweek waarin de lokale jachtploegen vijf dagen achtereen hun best gaan doen om zoveel mogelijk elanden te verschalken. Als het quotum niet wordt gehaald, dan zal er ook na de jachtweek tijdens de weekends op elanden worden gejaagd.
 
De 'jager' op onderstaande foto is er op tijd bij. Hij heeft al enkele dagen geleden de best jachtpas uitgezocht en zit daar nu geduldig te wachten totdat maandag de jacht begint. Gelukkig voor de elanden schiet hij aan zijn geweer te zien niet met scherp.

vrijdag 10 oktober 2014

Afgedroogd

De wind giert door de bomen en het regent dat het giet. Er zijn honden - en mensen - die liever binnen zouden blijven, maar dat geldt niet voor mij. Ik wil gewoon naar buiten, lekker een rondje lopen. Kom op baasjes, niet zo treuzelen, we gaan! Onderweg neem ik net als anders uitgebreid de tijd om overal aan te snuffelen. En zie je wel, die vos ligt ook niet in zijn hol te schuilen, ook hij is gewoon op pad. Van nijd moet ik een paar keer heel hard blaffen. Halverwege het rondje komen we langs de beek. Door de regen kolkt het water er nu doorheen. Voor mij is dat extra uitnodigend. Ik maak aanstalten om er in te springen, maar jammer genoeg houdt mijn baasje me tegen. Flauw hoor! Zo makkelijk komt ze echter niet van me af. Eenmaal thuis haal ik mijn bal op om haar daarna op mijn hele repertoire van uitdagende, smekende en verleidelijke blikken te trakteren. En natuurlijk zwicht mijn baasje meteen. Nadat we even lekker met de bal hebben gespeeld gaan we weer naar binnen. Maar eerst word ik even grondig afgedroogd!

donderdag 9 oktober 2014

Van de nood...

Het overwegend droge en zonnige herfstweer waar we de afgelopen weken van mochten genieten, heeft plaatsgemaakt voor een heel wat onstuimiger weertype. Nu zijn het wind, wolken en regen die het weerbeeld bepalen. En alhoewel het nog steeds geen straf is om buiten te zijn, brengen we meer tijd binnenshuis door dan we eigenlijk zouden willen.
 
Met het gebulder van de wind en het gedruppel van water in de regenpijpen als achtergrondmuziek maken we van de nood een deugd. We hebben namelijk best nog wel het een en ander te doen. Wat vertaal- en advieswerk, het bijwerken van onze administratie, voorbereidingen voor een nieuw boek, een hoognodige grote herfstschoonmaak en het archiveren van foto's zorgen ervoor dat we ons niet vervelen. Bij die foto's onder andere enkele exemplaren die ik vorige week tijdens een lange wandeling maakte.

 
Aan de oever van het vennetje op de foto hierboven vond ik een stuk van het skelet van wat volgens mij ooit een of andere vogel was.


Midden op de dag staat de zon steeds lager en zijn de schaduwen steeds langer.


De wandeling trakteerde me niet alleen op prachtige vergezichten...


Maar ook op mooie composities van dichtbij.

dinsdag 7 oktober 2014

Herfsttooi

Vorige week schreef ik ook al over een gouden moment waarop we door het samenspel van het zonlicht met de geel gekleurde bladeren van een berk in herfsttooi werden getrakteerd. Vandaag viel me nog zo'n moment ten deel. Slechts heel even brak het grijze wolkendek waaruit heel de dag een zachte miezerregen viel open. Maar het was genoeg...