zaterdag 18 april 2015

Grenzenloos!

Tijdens ons verblijf in Nederland vullen we de dagen met een afwisselende mix van familiebezoek, ontspanning en het onderhouden van contacten. In de laatste categorie vallen zaken die niet alleen leuk, maar op de een of andere manier ook nuttig zijn. Zo brachten we onder andere een bezoek aan Eric-Jan van Dorp, de man achter VanDorp Uitgevers.
 
In 2007 stapte Eric-Jan in de toen net ontluikende markt van emigratieboeken en sindsdien heeft hij via Emigratieboek.nl – Uitgeverij Grenzenloos – vele boeken op het gebied van emigratie uitgegeven. Ook de door ons geschreven boeken Naar de Noorderzon, In het Hoge Noorden en Bestemming Zweden horen daarbij. Tevens gaf hij het door ons van het Zweeds naar het Nederlands vertaalde Er is geen grens uit. Ons debuut Naar de Noorderzon was in 2007 een van de eerste zogeheten ervaringsverhalen die hij uitgaf. Vele jaren en boeken later is die titel nog steeds het in totaal best verkochte boek in die categorie en dat is iets waar we stiekem best wel een beetje trots op zijn. Uiteraard zijn we Eric-Jan nog steeds dankbaar dat hij ons destijds de mogelijkheid heeft geboden om onze eerste boeken te publiceren en dat hij ons daarbij heeft begeleid.

 
Zoals gezegd is nuttig wat ons betreft over het algemeen verbonden met leuk en gezellig, en dat gold zeker ook voor de tijd die we met Eric-Jan doorbrachten. Bovendien werkte het weer goed mee. Dat was wederom prachtig, dus konden we heerlijk in de buitenlucht onder het genot van iets lekkers te eten en te drinken over van alles en nog wat van gedachten te wisselen. Op bovenstaande foto Nicôle, Eric-Jan en diens trouwe viervoeter.
 
 
VanDorp Uitgevers publiceert onder het imprint Grenzenloos boeken over emigreren en alles wat daarbij komt kijken. Deze boeken zijn onder te verdelen in diverse categoriën waaronder ervaringsverhalen, algemene en landspecifieke handboeken alsmede het leren van de taal. Naast Zweden komen er uiteraard ook tal van andere landen aan bod. Kijk voor meer informatie op de websites van Uitgeverij Grenzenloos en Emigratieboek.nl.
 
 
Behalve emigratieboeken geeft Eric-Jan ook boeken over andere onderwerpen en fictie uit. Kijk voor meer informatie op de website van VanDorp Uitgevers.

donderdag 16 april 2015

Radio Kootwijk

Tot nu toe hebben we tijdens ons verblijf in Nederland op één regenachtige middag na droog en zonnig weer gehad en gisteren spande de kroon. De zon liet het kwik tot boven de 25 graden stijgen en het was maar goed dat er een straffe westenwind stond, want anders had het zelfs wel eens onaangenaam warm kunnen zijn. Terwijl de zon flink haar best deed, zochten wij 'verkoeling' in het bos-, heide-, en zandduinengebied rondom Radio Kootwijk. Daar maakten we een mooie wandeling tijdens welke het markante historische zendergebouw van waaruit in 1923 de eerste radiotelegrafieverbinding met het toenmalige Nederlands-Indië tot stand werd gebracht steeds weer in de verte opdook.
 
 

 

woensdag 15 april 2015

Duinen en strand

Afgelopen maandag brachten we een kort bezoek aan Egmond-Binnen, de plaats waar Nicôle haar jeugd heeft doorgebracht. Daarna maakten we samen met Nicôle's zus Chantal en haar hond Belle een lange wandeling door de duinen en over het strand bij Groet. We sloten de dag af met een lekker en gezellig etentje op een prima locatie in Heiloo. Inmiddels hebben we de kust alweer verlaten en zijn we terug bij onze tijdelijke huisvesting op de Veluwe.





zondag 12 april 2015

Voor de dag...

Wanneer we wakker worden en opstaan is het buiten nog donker. We eten snel iets om vervolgens voor een vroege wandeling te vertrekken. Het gras is met rijp bedekt en kraakt onder onze voeten. Op het moment dat het in het oosten aan de hemel iets lichter begint te worden, lijken alle vogels in het bos om ons heen tegelijk te ontwaken. Ineens daalt er vanuit de boomtoppen een concert van vogelgeluiden op ons neer. We horen bekende geluiden, maar ook riedeltjes en tonen die we in Zweden nooit te horen krijgen. Niet zo vreemd natuurlijk, want het klimaat en de vegetatie – en dus ook de bewoners – zijn hier in Nederland totaal anders.
 
De dageraad rukt snel op en we kunnen steeds verder in het ons omringende bos kijken. We lopen zo geruisloos mogelijk door en het duurt niet lang voordat we iets zien bewegen. Het is een damhert, zijn forse gewei prijkt al helemaal volgroeid op zijn kop. Helaas staat de wind verkeerd en krijgt het hert al gauw lucht van ons. Het draait zich om en verdwijnt met enkele snelle passen tussen de bomen. Dan komen er als uit het niets ook nog eens twee vrouwtjes voor de dag, die al even snel weer achter het mannetjesdier aan verdwijnen.
 
Het wordt alsmaar lichter en dan komt de zon in een oranjerode gloed boven de horizon. Het is direct voelbaar warmer en binnen een halfuur is alle rijp op de grond verdwenen. Wij hebben inmiddels onze route verlegd en zijn aan de weg terug naar ons uitgangspunt begonnen. Nu lopen we door een stuk bos van voornamelijk beuken en eiken, imposante bomen die in het deel van Zweden waar wij wonen totaal niet voorkomen. Bijna overal is de grond omgewoeld door wilde zwijnen. Die komen hier veelvuldig voor en laten tijdens hun zoektochten naar voedsel geen stukje grond ongemoeid.
 
Twee uur nadat we de deur achter ons dichttrokken, zijn we weer bij onze tijdelijke huisvesting terug. We hebben een mooie wandeling achter de rug, naast de damherten hebben we ook nog een reegeit en een vos gezien. Mensen hebben we daarentegen helemaal niet gezien. Nu is het tijd voor koffie en thee, daarna kan de dag beginnen...
 

donderdag 9 april 2015

Naar het zuiden

Terwijl de lente steeds verder naar het noorden oprukt, maken wij een tocht in tegengestelde richting. We zijn onderweg naar het zuiden, voor een bezoek aan Nederland dat we al hadden gepland voordat we Jeanny verloren. Het leven gaat echter door, dus wij en deze reis ook. Anders zouden we onszelf en de herinnering aan onze hond tekortdoen en dat is wel het laatste wat we willen.
 
Dit keer nemen we een route die we nog niet eerder hebben genomen. We rijden met de auto naar Oslo...


...waar we ons inschepen op de veerboot naar Kiel.


Rond twee uur 's middags gaan de trossen los en hebben we een overtocht van twintig uur voor de boeg. Op onderstaande foto verdwijnt de haven van Oslo langzaam uit zicht.


Na een wandeling door het binnenste van het schip - veel amusement en vertier, maar niet echt aan ons besteed - zoeken we een rustige plek op een van de buitendekken op.


Daar krijgen we al snel gezelschap van een meeuw die komt kijken op er nog iets eetbaars bij ons te bietsen valt. Als dat niet het geval blijkt te zijn, kiest hij alweer snel het luchtruim waar hij ons toch nog een hele tijd blijft volgen.


En wij? Wij blijven op het dek zitten. Uit de wind en in de zon, heerlijk!

maandag 6 april 2015

Paasbeer

Toen we nog in Nederland woonden, kregen we tijdens de paasdagen meestal de paashaas op bezoek. Na onze emigratie naar Zweden hebben we die echter niet meer gezien. Hier is het meestal een beer die ergens in de eerste helft van april zijn opwachting maakt. Niet zo vreemd natuurlijk, als je weet dat die dieren dan uit hun winterslaap ontwaken.
 
Twee keer viel de vondst van de eerste berensporen in onze omgeving exact met het paasweekend samen en was er dus sprake van een heuse paasbeer die ons 'bezocht'. De eerste keer was in 2006. De lezers van ons boek In het Hoge Noorden kunnen zich misschien nog wel herinneren dat het bezoek van die beer werd voorafgegaan door een spectaculair verlopen paasdiner waarbij het huis van onze gastgevers bijna in vlammen opging. De tweede keer maakten we dit jaar mee, hieronder een foto van de afdruk van een voorpoot van paasbeer nummer twee.


Ter vergelijking de pootafdruk van een flink uit de kluiten gewassen eland.

zaterdag 4 april 2015

Verliesverwerking

De afgelopen weken hebben we ons best gedaan om het verlies van Jeanny te verwerken. We hebben veel gehuild, getroost, gerelativeerd en met dankbaarheid teruggekeken. Maar hoewel de momenten van verdriet in frequentie en heftigheid zijn afgenomen, plagen ze ons nog wel elke dag. En dat is natuurlijk helemaal niet vreemd, als je bedenkt wat Jeanny bijna twaalf jaar lang voor ons heeft betekend.

We beseffen echter ook hoeveel we nog wél hebben. Elkaar, mooie herinneringen, kracht, inspiratie en het vermogen om onze toekomst door middel van eigen keuzes grotendeels zelf te bepalen. Gelukkig kunnen we goed met elkaar praten en dat hebben we de afgelopen tijd dan ook veelvuldig gedaan.

De - inmiddels weer - lange wandelingen zijn anders dan voorheen. Ook in huis is het anders. Al Jeanny's spulletjes zijn opgeruimd en de vier plekken waar ze - altijd dicht bij ons in de buurt - placht te liggen, zijn leeg. Af en toe betrappen we onszelf erop dat we een blik op haar willen werpen of iets tegen haar willen zeggen. Maar nee, ze is er niet meer...

We zijn Jeanny enorm veel dank verschuldigd. Allereerst voor de onvoorwaardelijke liefde en vele mooie momenten die ze ons heeft geschonken. Maar ook voor het feit dat ze ons het beslissende duwtje heeft gegeven richting het besluit om met ons 'oude' leven in Nederland te breken. Zij deed ons besluiten om het niet alleen bij dromen te houden, maar om ook daadwerkelijk te emigreren en ons leven te veranderen. Ze heeft ons geleerd om ons tempo te verlagen en meer bij de dag te leven. En ze heeft ons geholpen om een connectie met de natuur te maken door niet alleen onze ogen, maar ook al onze andere zintuigen en last but not least ons inlevingsvermogen optimaal te gebruiken. Daardoor is ons leven wat het nu is en zijn wij wie we nu zijn.

We hebben geaccepteerd - er rest ons geen andere keuze - dat Jeanny niet meer in levende lijve bij ons is, maar tijdens onze verdere reis door het leven zal ze in onze gedachten altijd bij ons zijn...
 
Ben & Nicôle
Laggåsen, Zweden, 4 april 2015


donderdag 2 april 2015

Puzzelpakket

"Ho!", zegt Nicôle luid en pakt me bij mijn arm. Ik 'bevries' en de voet die ik net zou neerzetten, blijft in de lucht hangen. Dan haal ik de betreffende voet terug naar achteren en ga ik op mijn hurken zitten. Vlak voor me steken enkele botjes boven de grond uit. Hun lichte kleur steekt duidelijk tegen de donkere aarde af. Iets verderop zie ik nog meer liggen en al snel heeft Nicôle - die de botjes verzamelt - al een hand vol botjes om op de foto te laten zetten.

 
 Even later vinden we de schedel. Helaas is die niet helemaal meer intact.


 We breiden het zoekgebied uit en vinden het ene botje na het andere.


Dan vinden we een stuk van de onderkaak. Onder de kiezen in de kaak lijken ook nog nieuwe kiezen schuil te gaan. Zouden we de resten van een jong dier hebben gevonden?


Uiteindelijk hebben we het hele puzzelpakket op een boomstronk verzameld. Van welk dier de resten afkomstig zijn? Wij houden het op een das.

 
De vondst doet ons terugdenken aan onze eerste zomer in Zweden. Toen vonden we met Jeanny's hulp een zelfde soort puzzelpakket, maar dan van een eland. Dit schreven we daar in augustus 2005 over in ons dagboek: "In het bos hebben we over enkele honderden vierkante meters verspreid ongeveer 80% van alle botten van een eland gevonden. Helaas is de helft van het gewei nog spoorloos. Alle botten liggen nu op een hoop en als we ons van de winter vervelen, dan kunnen we proberen om het skelet in elkaar te puzzelen."
 
 
Die winter hebben we ons echter geen moment verveeld en daarom liggen deze botten nog steeds op dezelfde plek als waar we ze destijds hebben achtergelaten. Ze zijn inmiddels wel behoorlijk aangetast door de tand des tijds en zien er dus niet meer zo fraai uit als op bovenstaande foto uit augustus 2005.

dinsdag 31 maart 2015

Ontmoeting met een oeraluil

Terwijl ik in gedachten verzonken door het bos loop, vliegt er ineens iets weg vanaf een tak van een grote spar schuin voor me. Het is een grote grijsbruine vogel. De vleugels hebben een spanweidte van minstens een meter en bijna direct herken ik de karakteristieke vlucht van een uil. Ik maak pas op de plaats en houd me zo stil mogelijk. Dat werkt, want de uil gaat een tiental meters verderop wederom op een tak zitten. Nu kan ik de uil goed zien. Die zit me, met donkere ogen die sterk tegen zijn lichte ronde gelaat afsteken, argwanend te bekijken. Het is een oeraluil, op de laplanduil na de grootste uilensoort die ik ooit in het wild heb gezien. Terwijl de uil rustig gaat verzitten, bedenk ik me hoe jammer het is dat ik net nu geen camera bij me heb.
 
Een minuut of wat sta ik doodstil naar de uil te kijken. Wat zal ik doen? Voorzichtig dichterbij proberen te komen of juist stilletjes de aftocht blazen? Ik kies uiteindelijk voor het laatste, in de hoop dat ik de uil niet meteen uit het gebied zal verjagen.
 
Wanneer ik weer thuis ben, vertel ik Nicôle van deze bijzondere ontmoeting. We besluiten om tegen de schemering samen te gaan kijken of we de uil nogmaals te zien kunnen krijgen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar hoe stil en omzichtig we ook door het bos sluipen, we krijgen de uil niet meer te zien. Gelukkig heeft Moeder Natuur nog wel een andere presentje voor ons. Vlak voor zonsondergang laat ze een kleine opening in het verder dichte wolkendek ontstaan waardoor ons een prachtige blik wordt gegund op de ondergaande zon. En nu heb ik mijn camera wel bij me.

donderdag 26 maart 2015

Koning Winter slaat terug!

Na mijn enthousiaste post van gisteren over alle voorjaarssignalen die zich de afgelopen dagen aan ons opdrongen, kon het niet uitblijven: Koning Winter slaat terug! Sinds het einde van de ochtend woedt er een hevige sneeuwstorm die inmiddels al ruim tien centimeter natte plakkerige sneeuw heeft gedeponeerd. En aangezien het volgens de weersvoorspelling de gehele avond en nacht zal blijven sneeuwen, kan er morgenochtend wel eens een heel dik pak verse sneeuw op ons erf liggen. We hadden ons inmiddels stellig voorgenomen om deze winter geen sneeuwruimattributen meer ter hand te nemen, maar of we dat voornemen nog kunnen waarmaken?
 
Gisteren legden we het eerste klein hoefblad dat we dit jaar aantroffen op de foto vast. Tja, dat bloempje was dus toch iets te vroeg...