Winterwandeling

Vandaag heb ik samen met mijn baasje een mooie wandeling gemaakt. We begonnen in het bos achter het huis. De bomen zorgden voor beschutting en hielden het grootste deel van de gestaag neervallende sneeuw tegen.

Daarna klommen we de heuvel op. Het eerste stuk liepen we nog steeds door het bos. Veel sporen van andere dieren kwamen we niet tegen. Alleen een haas en een vos waren er voor ons geweest. Ik heb het spoor van de vos nog een stuk gevolgd, maar het was niet vers. Uiteindelijk kwamen we bij een groot open stuk uit, waar we even van het uitzicht genoten.

Vervolgens liepen we langs de bosrand verder omhoog totdat ik opeens iets interessants rook. Ik sloeg meteen linksaf het bos in en al na enkele meters had ik de bron van het luchtje gevonden.

Het waren de resten van een specht. Veren, slagpennen en wat bloed, meer was er niet van de arme vogel over. Ik rook geen vossenlucht en mijn baasje kon vaststellen dat er geen sporen in de sneeuw rondom de overblijfselen van de specht stonden, dus waarschijnlijk is de boosdoener een roofvogel geweest.

Nadat ik de omgeving van de plaats delict verder had afgespeurd, maar niks had gevonden, vervolgden we onze wandeling. Na een grote boog over de heuvel te hebben gemaakt, daalden we weer af richting huis. Ik ging steeds sneller lopen. Het was namelijk bijna etenstijd en na al dat gespeur zouden wat brokjes er best wel in gaan. En jawel hoor, het avondeten smaakte prima. Nadat ik mijn bak grondig had schoongelikt, ging ik lekker op mijn kussen bij de kachel liggen. Ik was al gauw in dromenland en daar beleefde ik de hele wandeling opnieuw.

Aquarel

Vandaag liep ik zomaar tegen een fraaie 'aquarel' aan.

Bevroren neusharen

De afgelopen zeven winters in Zweden hebben we verschillende verschijnselen ervaren die allemaal een graadmeter zijn voor de temperatuur, of beter gezegd hoe koud het is en hoe ver de vorst al in de natuur - grond, water enzovoort - is doorgedrongen.

Voorbeelden hiervan zijn het zingen van het ijs, het 'knallen' van de bomen, het kraken van de muren van ons huis en - wanneer de vorst echt diep de grond in ging - een klemmende voordeur. Het zal geen verrassing zijn dat we deze winter nog niet veel van deze verschijnselen hebben meegemaakt.

Een andere manier waarop we de kou classificeren is aan de hand van lichamelijke ongemakken. Daarbij kun je denken aan bevriezende neusharen, Jeanny die gaat trekkebenen en ondanks het dragen van goede handschoenen bevriezende vingers. Alle winters tot nu toe hebben we al deze ongemakken met regelmaat moeten ondergaan. Déze winter echter zijn we nog niet verder gekomen dan bevroren neusharen. Eén keer om precies te zijn en dat was vanochtend vroeg tijdens het ochtendrondje met Jeanny.

Alle eendjes...

Gisteren kwamen we tijdens een wandeling plots een grote groep eenden tegen. We liepen over een weinig gebruikte weg welke afwisselend door het bos en langs een meer loopt. Precies waar de weg met een bruggetje over een forse inham heen gaat, was er flink stuk water nog niet bevroren. En dat open stuk water was door de eenden in beslag genomen. Misschien was de aanwezigheid van de eenden zelfs wel de reden waarom het wak nog steeds niet was dichtgevroren, wie zal het zeggen? Gelukkig gedroeg Jeanny zich voorbeeldig. Ze ging zonder kabaal te maken rustig naar de watervogels zitten kijken. De aanwezigheid van de eenden is best wel bijzonder. Tijdens alle voorgaande winters hebben we hier nog nooit eenden gezien. Ook dit is wederom een teken van de tot nu toe ongewoon milde winter.

Afgesloten

Afgelopen vrijdag was de officiële overdracht van ons oude huis. Tijdens een formele bijeenkomst - stel je daar overigens niet te veel van voor - bij één van de plaatselijke banken werd de zogenaamde koopbrief ondertekend, waarna we de sleutels en eigendomspapieren aan de nieuwe eigenaren overhandigden. In ruil daarvoor ontvingen wij een donatie op onze bankrekening en daarmee was de transactie afgerond.

In de periode voorafgaand aan de overdracht hebben we nog even flink de handen uit de mouwen moeten steken. In Zweden is het namelijk zo dat een huis bij verkoop helemaal schoon moet worden opgeleverd. Schoon betekent daarbij niet 'gewoon' schoon, maar meer iets wat op klinisch schoon lijkt. Op zich is dat als je de boel enigszins hebt bijgehouden natuurlijk geen probleem, maar evengoed komt er dan na het weghalen van alle meubels en apparaten nog wel het één en ander tevoorschijn. In ons geval ging het bovendien om een groot en oud huis en ook dat betekende gewoon extra werk. Maar goed, de punt is gezet en daarmee zijn het hoofdstuk - en een drukke periode - definitief afgesloten.

Mild

Met de winter - wij rekenen daartoe de maanden november tot en met maart - inmiddels half voorbij, kunnen we niet anders dan vaststellen dat deze tot nu toe ongewoon mild verloopt.

Echt koud is het nog niet geweest. Slechts enkele nachten daalde het kwik tot in de buurt van de min vijftien, maar dat is helemaal niets vergeleken met de lange periodes van extreme kou - tussen de min 25 en min dertig - waarop we de vorige twee winters werden getrakteerd. Ook de hoeveelheid sneeuw is tot op dit moment uiterst bescheiden. De bodem is weliswaar bedekt met een mooie witte laag, maar dieper dan tot je enkels zak je er niet in weg. Nee, neem dan de vorige twee winters. Toen was het sneeuwdek - nadat het onder z'n eigen gewicht was ingezakt - goed voor kniediep wegzakken. En soms nog meer. Tenslotte valt te melden dat nog steeds niet alle meren zijn dichtgevroren en ook dat is - voor deze tijd van het jaar - heel apart.

Natuurlijk is de winter nog niet voorbij. En zal het vast nog wel echt koud worden en stevig gaan sneeuwen. Maar het deel van de winter dat inmiddels achter ons ligt, hebben we als uiterst aangenaam beleefd. Ook Jeanny is erg in haar nopjes met de tot nu toe milde winter. Haar wandelingen zijn nog niet noodgedwongen ingekort en in het bos kan ze nog overal komen. Met als gevolg dat haar conditie thans veel beter is dan normaal gesproken het geval is, deze tijd van het jaar.

Meer Zweedse humor

Op Hagforstorget, de 'plaatselijke' Zweedse versie van Marktplaats, vond ik onderstaand bericht. Ik vind het bijzonder creatief verzonnen en een gebrek aan ondernemersgeest kun je Jeanette absoluut niet verwijten. Of er ook animo voor haar advertentie is waag ik te betwijfelen, maar goed voor een vrolijk noot op de weblog is het in elk geval!

Te koop: een kerstboom die volgend jaar gegarandeerd in dezelfde staat verkeert, wordt verkocht aan de hoogste bieder. Circa 2 meter hoog. De omvang variert, niet overdreven groot. Kleur: bruingroen. De standaard van de kerstboom is niet inbegrepen. De groene vloerbedekking kan indien gewenst worden meegenomen in drie stofzuigerzakken. Met vriendelijke groet, Jeanette.

Verjaardag

Bij hoge uitzondering gebruiken we vandaag de weblog om onze welgemeende felicitaties over te brengen. Trouwe bloglezer 'Dickie Dick' viert namelijk zijn 50ste verjaardag. Hoewel hij geen 'echte' Abraham wilde zien, hopen we dat hij deze vorm van aandacht wél weet te waarderen. Dick, een fijne verjaardag toegewenst!

Wat een boer niet kent...

Van onze Nederlandse vakantie'buren' Rob en Marjo kregen we een leuk vogelvoerhuis. Het was een zelfgemaakt huisje waarin je een pot pindakaas kunt leggen, zodat de vogels een lekkere en calorierijke traktatie kunnen genieten. Enthousiast over het idee toog ik meteen naar Hagfors om een pot pindakaas te scoren. Ook voor Ben nam ik een potje mee, het was namelijk al even geleden dat hij dit bruine goedje op zijn boterham mocht smeren.

Het huisje werd aan een boom gehangen die vanuit het raam goed zichtbaar is. Uiteraard waren we heel benieuwd hoe lang het zou duren voor de vogels de nieuwe lekkernij zouden ontdekken! Twee dagen later kwamen we tot de conclusie dat de Zweedse vogels duidelijk niet met pindakaas zijn opgegroeid. De bekende slogan van Calvé slaat in elk geval niet op ónze tuinvriendjes.

Om de vogels toch richting het nieuwe voerhuis te lokken hing ik er een vetbol aan op. Inmiddels is de vetbol gevonden, en rond het huisje is het dringen geblazen. De pot pindakaas is echter nog steeds onaangeroerd. Het lijkt er helaas op dat op de Zweedse vogeltjes een andere slogan van toepassing is: Wat een boer niet kent, dat (vr)eet hij niet. Misschien moet ik Ben maar naast het huisje zetten met zijn broodje pindakaas. Zien eten doet immers eten!

Verveling

Alweer lang geleden las ik onderstaande spreuk in een bijzonder boek. Deze spreuk is me altijd bijgebleven.

Om vrij en gelukkig te leven,
moet u de verveling opofferen.
Het is niet altijd een makkelijk offer.
- Richard Bach, Illusies.