zondag 1 september 2013

Oeraluilen

In de zomer van 2007 kwam ik tijdens één van de vele ochtendwandelingen met Jeanny drie oeraluilen tegen, aan het formaat te zien een moeder met twee jongen. Omdat zij net zo nieuwsgierig naar ons waren als wij naar hen, kregen we toen uitgebreid de tijd om ze te bestuderen. De herinnering aan die ontmoeting is onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift. Een camera had ik helaas niet bij de hand.
 
En toen was het enkele dagen geleden wederom tijd voor een déjà vu. De tweede op rij in zeer korte tijd. Kan dit nog toeval zijn?
 
Terwijl we met z'n drieën - Nicôle, Jeanny en ik - over het oprijpad van ons vorige huis lopen, zien we tussen de bomen ineens iets groots wegvliegen. Gezien de grijsbruine kleur en de zwevende vliegwijze denken Nicôle en ik meteen aan een roofvogel. Even later zien we het dier weer. Nu niet van achteren, maar schuin van voren en dan is door de karakteristieke vorm van de kop meteen duidelijk dat het een uil is waar we naar staan te kijken. Jammer genoeg verdwijnt deze al snel weer tussen het dichte bladerdek van de bomen. Ondanks het feit dat we nog even stil en geduldig wachten, komt het dier niet meer tevoorschijn. Wanneer we ten slotte onze wandeling voortzetten, horen we vanaf de plek waar de uil vermoedelijk zit een schrille kreet. Het is net alsof het dier afscheid van ons neemt. Maar nee, zo is het niet. De roep van de uil wordt namelijk van twee kanten beantwoord, hetgeen ons de conclusie doet trekken dat het wederom om drie dieren gaat. Deze laten zich echter niet meer zien, dus lopen we terug naar huis. Daar aangekomen besluit ik om - gewapend met de camera - nogmaals te gaan kijken. En dat is achteraf maar goed ook, want dit leidt tot één van de meest indrukwekkende ontmoetingen met dieren die ik tijdens al mijn jaren in Zweden heb gehad.
 
Meer daarover in één van onze volgende boeken.

3 opmerkingen:

  1. Mirjam van Gastel1 september 2013 om 18:00

    Wat mooi. Ik ben benieuwd.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat apart nu weer, Ben!
    Fijn dat jullie ze nu toch weer terug zien.

    Beestjes weten precies bij wie ze veilig zijn.....

    BeantwoordenVerwijderen

Bedankt voor het lezen van onze blog.

Je kunt hier een reactie achterlaten. Alles reacties zullen worden gelezen en, indien nodig, beantwoord. We stellen het op prijs als je je naam achterlaat, per slot van rekening zijn ook wij niet 'anoniem'. Reclame en off-topic reacties zullen niet worden geplaatst. Gebruik voor persoonlijke berichten het e-mailadres op de contactpagina.

Je reactie verschijnt niet direct op de blog. Deze wordt pas geplaatst nadat wij deze hebben gelezen.

Nogmaals bedankt en... vergeet niet van elke dag te genieten!